و امروز چهارمین روزی ست که قرار رفتن مان برای فرداست اما هنوز فردایی که قرار است برگردیم نرسیده و در مشهد فردا ها را به شب میرسانیم این حجم از برنامه ریزی خانواده من قابل تامل و نیازمند اصلاح است:/ پ.ن: هم اکنون شاهد حذف شدن پیام ها ی قبلی هستیم...

یکی از زیبایی های هنرمند بودن (البته به نظرم هنرمند نیستم و تنها چند تا از هنر ها رو امتحان کردم) اینه که اطرافیانت چند وقت یک بار همچین عکس ها یا فیلم هایی رو برات میفرستن و میگن با دیدنش به یادت افتادم:) پ.ن: این سه عکس از طرف سه شخص متفاوت ارسال شده این که هر کدوم عکس یک هنر متفاوت رو فرستادن جالبه:)

بهم میگن سوغاتی چیه ؟ نمیخواد بابا حوصله داریااا اونا درک نمیکنن اما من هیچ وقت یادم نمیره اون زمانی که بچه تر بودم و هنوز مقوله ی سوغاتی توی خانواده ما کمرنگ نشده بود من چطور روز شماری میکردم برای بازگشت مسافر ها از سفر و چطور با سوغاتی هاشون هرچند کوچیک خوشحال میشدم راستش خوشحال کردن بچه ها خیلی ساده اس اونا با همین چیز های کوچیک شاد میشن بچه ها مثل بزرگتر ها نیستن که برای شاد شدن نیازمند کلی برنامه های پیچیده باشن پس ای کاش از خوشحال کردن بچه ها با همین کار های کوچیک دریغ نکنیم :)

_ وداع؟ + اندوهناک ترین قسمت زیارت...

تا وقتی از مشهد خارج نشده ایم هیچگونه ضمانتی برای پایان سفر نیست

✨

یادمه بهم گفت وقتی پیشم نبودی شب ها به ماه نگاه میکردم و باهاش حرف میزدم از ماه حال تو رو می‌پرسیدم و امیدوار بودم تو هم توی اون لحظه ها به ماه نگاه کنی و ماه مکان تداخل نگاه هایمان باشد و من امشب به ماه خیره شدم به ماهی که می‌دانم هزاران بار تصویری بوده در چشمان او ...