پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله: پُر ارج ترین مردم کسی است که آن‌چه را که به او مربوط نیست رها کند

معمولا با روان شناس ها یا هرکی که توی این فازه نمیتونم رابطه صمیمی و امن داشته باشم چون احساس میکنم رفتار هاش و حرکاتش بر اساس یک سری قانون و چهار چوب انجام میشه و عمرا حس درونیش رو بروز نمیده متاسفانه خودم هم میدونم که این تفکرم مصداق بارز قضاوت کردنه برای همین دارم سعی میکنم اصلاحش کنم ولی امکان پذیر نیست

فکر کنم دایره لغاتم ته کشیده

امام حسن مجتبی علیه السلام: هرکه به حُسن انتخاب خداوند تکیه کند، جز آن وضعی را که خدا برایش برگزیده است، آرزوی داشتن وضعی دیگر نکند.

اشعار جناب برقعی برای من به هیچ وجه جایگزین دیگه ای ندارد

زنجیره ی افکار میتونه حال خوب رو به بهترین شکل داغون کنه

چرا باید رفتارمون یجور باشه که وقتی کسی یادمون میافته انرژی منفی بهش منتقل بشه؟

هم اکنون ریپیت این جمله از اون شخص بزرگوار آب از دستش نمیچکه

معجزه نور✨

هر که در این بزم مقرب تر است جام بلا بیشترش میدهند

بعضی وقتا ارزش شعر به خاطر شاعر و معنی و مفهومش نیست به خاطر کسیه که اولین بار برات خونده:)

اگه این زندگی بازی مافیا بود وقتی نوبتم میشد از جام بلند میشدم و میگفتم واقعا با چه منطق و عقلی من و کسی که اصلا توی یه طرف نیستیم رو مافیا میدونید؟ هرچی دارم میگردم یه نقطه اشتراک پیدا کنم نمیشه مافیا های من شهروند های اون هستن شهروند های من مافیا ی اون تازه بعضاً همدیگه رو هم مافیا میدونیم اونوقت شما ما دو تا رو میزارید توی یه تیم و بهمون میگید مافیا؟ جای تاسفه واقعا