من وقتی از چیزی ناراحت میشم:
دیگه دلیل این یکی رو به هیچ کس نمیگم و میزارم بین خودم و خدا بمونه
همون من دو روز دیگر:
اگه من این همه ناراحتی رو توی خودم نگه دارم که افسرده میشم چه اشکالی داره بقیه هم بفهمن برای چی ناراحتم
آرزو
نعمت وجود... اولین و بزرگترین نعمتی که خدا به تک تکمون داده:)
یادمه لحظه ای که درک کردم اگر خدا نمیخواست من هرگز وجود نداشتم
بغض کردم
اشک ریختم
سجده ی شکر بجا آوردم
هزار بار خدا رو شکر کردم
و از اون به بعد قدر خودم رو بیشتر دونستم
همه توی زندگی شون یه مشکلاتی دارن که گاهی براش ناراحت هستن
قطعا نباید ناراحتیمون ما رو کنترل کنه و حس قالب مون ناراحتی باشه
اما به نظرم برای یه نوجوون ناراحتی، گرفتگی، و گوشه گیری در بعضی مواقع چیز عادی و یا شاید ضروری باشه
بر این باورم که هر اتفاقی که برای ما در زندگی مون میافته مسیریه برای رشد هرچه بیشتر
پس با این تفکر باید اتفاقات اطرافمون و حس هایی که نسبت بهشون داریم رو بپذیریم و باهاشون کنار بیایم
شاید ناراحتی گاهی وجودش خیلی اذیت کننده باشه اما بدون اون انگار یک نیمه ی گمشده داریم برای رسیدن به آرامش، تعادل درونی و کنار اومدن با برخی اتفاقات