و چه بسیار است روزگارانی که ما پیشکسوتان بهر دوری زِ خویش گذراندیم .
در میان امواج وحشی دُژَم،
آنگاه که پناهی جز تکیه بر خودمان نبود ،
با حقارت تمام خود را کشتیم و بر سر جنازهی خویش گریستیم .
تارا
به کیشِ خویشتن سفر کردم.
خلاءای را دیدم که وحشیانه دَهر پندارِ این جانب در بر گرفته بود، منِ دگری غافل از چیستیِ آن با دستانی شرمگین از فرط غفلت بر خلاء چنگ میزد، شیوهای که سر انگشتش به خون خویش زینت گشته بود. آنچنان که ساقی، میِ لعل را مست و پریشان در آغوش میگیرد.
آری، خود فدای خود کردم،
تا که چنگِ دیوانِ من رساتر بنوازد.
تارا
