روزی دختری تاجیک شعر میخواند ، پیرمردی افغان تار میزند، مرد و زنی ترکمن چوب میگردانند و ما دیوانه وار میان آنها میرقصیم تا دیگر نگویند خاور میانه غمگین است.
مرا زنده خواهی کرد
حتی اگر در خاک باشم ،
بوی سرخ و سپید و جوانهی سبز تو
روح و تن مرا قوت میبخشد
و از درون قبر بر خواهم خواست
تا تو را در دست بگیرم و بچرخانم
هرچند زخم خورده
هرچند سوگوار و داغدیده باشم
؛
تارا
به جرعت میشه گفت توی این دو قرن اخیر ایران به اندازه الان انقدر قدرتمند نبوده .
یجورایی انگار داریم از نظر قدرت و جغرافیا به قبل از اون ۲ قرن برمیگردیم.
