در گلوی هر کسی ، یک شاعرِ سر خوردهاست..
شاعری غمگین که قبل از شعر گفتن مردهاست..
من استاد سخن گفتن در سکوتم.
در تمام زندگی ام با سکوت سخن گفتم و سرتاسر تراژدیهای زندگی ام را ساکت زیسته ام....
ولی راست میگفت ، وقتی آدمی از چیزی غنی باشه فخر نمیفروشه ، آدمها اندازه کمبودهاشون پز میدن .
-فریادِخاموش-
و خدا گفت : ↓
تو خوشحال خواهی بود .. اما ،
ابتدا تو را قوی خواهم ساخت...!