ماهِ شکست خورده.

او می‌خواست زنده بماند.

لحظه.

کافه‌تاریخ.

بچها تموم این متن‌ها رو خودم نوشتم و جدنی خیلی ناراحت میشم اگه ببینم از عکس‌ها/متن‌ها به اسمِ خودتون استفاده‌ کردین.

سلام از درونِ قطرهٔ اشک ها - سلام به تو از وسطِ بازار شامِ جهان، از اینجا که مردم آنقدر به سیاهی عادت کرده‌اند که نامِ تاریکی را خورشید گذاشته‌اند‌.

عاام خب میشه بنویسی از غم ، از دلتنگی ، از دوری و از دست دادن؟ - در حالت نرمال هم شب‌ها من با این غول‌های چندسَر فولادی درگیری دارم، لطف کن و بیشتر از این من رو به‌ جون این‌ها ننداز دختر.

واقعی ترین شوالیه دنیایی به مولا - چه نکته‌ی درست و دقیقی. خوشم اومد ازت، بیا اسب سفیدم مالِ تو.

دوست‌ داری آدما چطور صدات کنن - فکر کنم دیشب داشتم راجع‌به همین موضوع غر می‌زدم که دیگه چرا آدما با لقب‌های خاص و مخصوص صدام نمی‌زنن؟ چرا جدیداً فقط یک فاطمه‌ی معمولی‌ام؟

دوست دارم آدما با صفت‌هایی صدام بزنن که براشون معنا داره.

https://eitaa.com/naji_115/1000 مثال میزنی که مگه چی صدات میزدن ؟! - بله‌. اولین نفری که فاطمه صدام نزد خودم بودم. بچه که بودم خودم رو فافالی صدا میزدم و فکر می‌کردم واقعاً یه فافالی‌ام. حتی تا مدتی بعضی‌ها هم اینطوری صدام میزدن. بعد اون هم دوستام، اطرافیان، خانواده‌ام لقب‌های زیادی دادن بهم. مثلا لیلی بهم میگه برگِ گل، هانیه میگه زنِ‌مرتضی، یکی می‌گفت خاله‌ریزه، بعضی از بچهایِ مجازی قبلاً عقیق‌صورتی صدام می‌زدن. آقاجونم می‌گفت دردونه، یکی از دوست‌های بچگیام می‌گفت طاووس و آره خلاصه.

رقیه‌هم جالب صدام میزنه، باتوجه به اتفاقا اخیر بینمون برام لقب می‌سازه. یبار سگ پست فطرتم، یبار پتروسِ فداکارم، یبار احمقِ بی‌فکرم و آره خلاصه.