#باز_نشر 🇮🇷 روز سینما گرامی باد 🇮🇷 🎥 فیلم کوتاه «پیرمرد و دریا» قصه کوچ مردمان هامون... 🔸 امتناع دولت افغانستان از رهاسازی حق‌آبه رودخانه #هیرمند ‌#تالاب_هامون را خشک و هزاران نفر از هموطنان سیستان و بلوچستانی ما را مجبور به #مهاجرت کرده است. این فیلم گوشه‌ای از دردهای مردم نجیب این سرزمین است... ▫️کارگردان: قاسم خسروی ▫️تولید #حوزه_هنری سیستان و بلوچستان 🎬 محصول #مرکز_تولیدات_کوتاه_سوره #حوزه_هنری_سیستان‌وبلوچستان ‌ ما را در فضای مجازی دنبال کنید: https://zil.ink/artsvb

💠 سقوط، همیشه از یک گام اشتباه آغاز می‌شود... 🔹 از آن‌جا که آز، بر خرد چیره می‌شود؛ کینه، جای مهر را می‌گیرد؛ دروغ، بر زبان می‌نشیند؛ و آدمی چنان در تاریکیِ خویش فرو می‌رود که دیگر صدای پند پیران و هشدار خردمندان را نمی‌شنود. 🔺 همه نزد من سر به سر کافرند /// وز آهرمن بدکنش بدترند 🔸 هیچ‌کس یک‌باره اهریمن نمی‌شود؛ آدمی، ذره‌ذره از خویش فاصله می‌گیرد تا روزی که دیگر خودش را هم به یاد نمی‌آورد. 🎬 برشی از داستان منوچهر 📖 سلسه نشست‌های ادبیات کهن (شاهنامه خوانی) 📲 چنانچه علاقه‌مند حضور در نشست‌های آتی شاهنامه‌خوانی هستید عدد 10 را به 3000672120 ارسال نمایید. #حوزه_هنری_سیستان‌وبلوچستان ما را در فضای مجازی دنبال کنید: https://zil.ink/artsvb

▪️▪️▪️ ▪️▪️ ▪️ شهادت مولوی محمد یوسف گرگیچ، داغی بر دل سیستان و بلوچستان است؛ اما این خاک، خوب می‌داند که خون، میان برادران مرز نمی‌کشد. شیعه و سنی در این دیار، سال‌هاست کنار هم زیسته‌اند، در غم و شادی شریک بوده‌اند و دست در دست هم، یک خانه ساخته‌اند. یاد و خاطره‌ی منادی وحدت، شهید مولوی محمد یوسف گرگیچ گرامی باد؛ وحدت این مردم، از هر داغی ماندگارتر است. #شهید_مولوی_گرگیچ #وحدت #حوزه_هنری_سیستان‌وبلوچستان ‌ ما را در فضای مجازی دنبال کنید: https://zil.ink/artsvb

▪️▪️▪️ ▪️▪️ ▪️ *مولوی خدمتگزار شهید محمد یوسف گرگیچ* ▪️ مولوی محمد یوسف گرگیچ، خدمتگزاری خستگی‌ناپذیر و عالمی بصیر و مجاهد اهل سنت بود که توانست با تکیه بر سیره پیامبر اکرم(ص) ودر مسیر پاسداری از ارزش های اسلامی، پیوندی عمیق از همدلی میان شیعه و سنی در میان مردم استان سیستان و بلوچستان بوجود آورد. ▪️ این مجاهد شهید که در رسیدگی به امور مردمان اهل سنت بلوچ و شیعه لحظه ای خستگی نمی شناخت، پس از سال ها خدمت جهادی، سرانجام توسط دشمنان کوردل که تاب نفوذ معنوی و محبوبیت وحدت‌بخش او در میان مردم را نداشتند،در روز ۲۳ شهریورماه ۱۴۰۵ در مقابل منزلش به شهادت رسید. ▪️ اگرچه این اقدام باهدف ایجاد ناامنی و خدشه دار نمودن وحدت میان شیعه و سنی صورت گرفت اما بیش‌از پیش ماهیت تروریسم و دشمن پلید آمریکایی صهیونی را برایمان آشکار ساخت. ▪️ بی تردید خونِ این عالمِ خدمتگزار،چراغِ راهِ بصیرت و وحدت خواهد بود و اقدامات جنایتکارانه دشمنان ، هرگز خللی در صفوف اتحاد مسلمانان ایجاد نخواهد کرد. 🔻 طراح: حسین براتی 🔻 دانلود نسخه باکیفیت جهت چاپ در ابعاد مختلف: ble.ir/mat_svb حوزه هنری سیستان وبلوچستان را در فضای مجازی دنبال کنید: ایتا

📝 بی‌منت در ایام کرونا که تعداد کشته‌های روزانه بالا رفته بود، کمتر کسی می‌آمد با آن شرایط سخت، کاری برای تغسیل و تدفین اموات کرونا انجام بدهد. من به عنوان یک مسلمان، عقیده داشتم که اموات کرونایی و جنازۀ مسلمان حرمت دارد و باید با موازین شرعی غسل و کفن بشود؛ این‌ها با حرمت باید دفن شوند. به تبع آن، در آن روزها برای این کار خودم داوطلب شدم. تقریباً دست‌تنها بودم. پسر کوچکم که آن وقت دوازده سال سن داشت، روزهای اول با من می‌آمد. البته من نمی‌گذاشتم داخل غسالخانه بیاید و می‌گفتم: «بابا، شما توی ماشین بشین و اصلاً از ماشین پیاده نشو.» دلیلش هم این بود که محیطِ آلوده‌ای بود و اصلاً نمی‌توانستند حتی سلام بدهند. مسئولین بهداشت می‌آمدند بالای سر ما و به ما توصیه و نکات بهداشتی می‌گفتند. از آنجایی که در آرامستان به صورت جهادی مستقر بودیم. مسئولین بهداشت به ما می‌گفتند که شما به عنوان عالِم دینی به مردم هم برای رعایت کردن نکات تذکر بدهید. ما هم حقاً و انصافاً هر جنازۀ کرونایی را که کفن می‌کردیم، همان‌جا صحبتم می‌کردیم و همه را دعوت می‌دادیم که شما نکات بهداشتی را رعایت کنید؛ فاصله‌گذاری را رعایت کنید، دست ندهید، ماسک بزنید. حتی می‌گفتیم که فاصله‌ای ایجاد کنید بین صف‌های نماز جنازه و برای نماز یک و نیم متر مردم را فاصله می‌دادیم. از آنجایی که غسالخانه در آرامستان بهشت محمد رسول‌الله بود، روزهای اول ما یک سنگ داشتیم برای غسل و کفن. سنگی عمومی بود که هم برای خواهران شیعه بود و هم برای خواهران اهل تسنن، هم برای برادران تشیع و هم برادران تسنن؛ یعنی در چهار مرحله از یک سنگ داشت پشت سر هم استفاده می‌شد! خیلی سخت بود. تعداد آمار کرونایی‌ها و فوتی‌ها هم روزبه‌روز می‌رفت بالاتر. دقیق اگر اشتباه نکنم تا دو سه ماهی این سنگ یک سنگی بود که شیعه و سنی از آن استفاده می‌کردند؛ یک سنگ مخصوص اموات کرونایی. جدا از آمار زیاد، کار تغسیل اموات برای یک نفر خیلی سخت هست؛ حمل کردن جنازه، راست و چپ کردنش. مجبور شدم و رفتم با پسرم صحبت کردم که بیا و نترس. او را خوب دلداری دادم و دیدم که واقعاً آمد کنار من ایستاد در غسالخانه؛ به کمک پسرم تغسیل و تدفین را ادامه دادم. صدای مردم درآمد که مولوی شما پسرتان را آوردید اینجا که می‌میرد؛ بیماریِ فلان می‌کُشدش! ولی در عوضش باز هیچ‌کس جرأت نمی‌کرد که آن موقع به غسالخانه برای کمک بیاید؛ حتی برای مُردۀ خودشان، برای پدر و برادر خودشان نمی‌آمدند! آن زمان، شیخ سجاد شهرکی هم که داشت برای برادران و خواهران شیعه کارهای غسل را با تیم جهادی‌اش انجام می‌داد، ما را که دید، آمد در همان غسالخانه به من کمک کرد؛ شلنگ‌به‌دست می‌شست و کفن را با من می‌گرفت که ما این جنازۀ برادر اهل سنت خودمان را با عزت و حرمت بگیریم، کفن کنیم و بشوریم، سرآخر تحویل بازماندگانش بدهیم. ما برای این قضایا، هر روز از صبح تا ظهر یا بعدازظهر در آرامستان مستقر بودیم. شیخ سجاد شهرکی بلوچی بلد بود و صحبت می‌کرد که شما برادر ما هستید و از همه مهم‌تر هم‌لباسِ من هستید؛ لباس روحانیت دارید. آقای شهرکی عزیز، بندۀ خدا می‌آمد و خودش به من می‌گفت که مولوی تو را قسم می‌دهم هر وقت هر وقت کروناییِ اهل سنت داشتی، برای من زنگ بزن که نمی‌خواهم آنجا تنها با بچۀ کوچک باشی. مدام می‌گفت که من را هم به عنوان یک برادر بدان و در کنار خودت بدان، چون که همۀ ما برای یک هدف آمدیم؛ آمدیم خدمتی بکنیم؛ خدمتی بی‌منت بکنیم برای مردم عزیزمان. او حرف مرا خوب فهمیده بود؛ چه از نظر زبانی و چه از نظر دلی. لحظه‌ای که خبر ترور شهید سجاد شهرکی را شنیدم، خیلی به حالش حسرت خوردم. راوی: مولوی شهید یوسف گرگیج ✍️ امیررضا انتظاری - ۲ خرداد ۱۴۰۳ 🏷️ #حملۀ_تروریستی - #شهید - #مولوی ‌ ☀️ ترانگ؛ روایت سرزمین گنج‌های پنهان 🌊 @teranag_ir

#استوری 💠 دُر وطن می، دُر وطن می ای وطن، ای گوهرِ باارزش ما، ریشه و سایه و زندگی و حیات ما... 🔹 مولوی شهید یوسف گرگیچ، در راه وطن، سر بر پیمان گذاشت؛ تا نام شهید، عزتِ قوم و تبارش و پرچم ایران، بر فراز این خاک استوار بماند. 🔸 دو روز زندگی می‌گذرد؛ آنچه می‌ماند، نامِ نیک شهیدان است و عهدی که با وطن بسته‌اند. 🔺 خواننده: محمد ضرابی (برشی از قطعه موسیقی دُر وطن) 🔺 تدوین: نیما کمالی 💠 حوزه هنری سیستان وبلوچستان 💠 ما را در فضای مجازی دنبال کنید: ایتا | بله| روبیکا| اینستاگرام

💠 نامِ نیک، برای خدا... 🔹 در داستان منوچهر، بزرگی به تاج و تخت نیست؛ به این است که آدمی خدا را ببیند و جز او دل به کسی نبندد. 🔸 منوچهر آموخت که راهِ مردانِ بزرگ، از بدی و ناراستی جداست؛ چشم به ناپاکی نباید دوخت، و دل را نباید اسیرِ غیر خدا کرد. 🔹 آدمی اگر خدا را ببیند، دیگر فریبِ هیچ سایه‌ای را نمی‌خورد. 🕊️ 🌐 حوزه هنری سیستان و بلوچستان را در فضای مجازی دنبال کنید: https://zil.ink/artsvb

💠 سلسله جلسات شاهنامه خوانی ادبیات کهن 🔹 نشست پنجم: از پادشاهی نوذر تا پادشاهی کی‌قباد 🔸 سه‌شنبه 31 شهریور ماه 🔹 ثبت نام و شرکت در این نشست با ارسال عدد 10 به شماره 3000672120 🌐 حوزه هنری سیستان و بلوچستان را در فضای مجازی دنبال کنید: https://zil.ink/artsvb

🇮🇷 هفته دفاع مقدس گرامی باد 🇮🇷 💠 بلند بالا خاطرات سردار شهید عباسعلی خمری ده‌سوخته 📖 نشسته‌ام بالای سر. عباس پتوی پلنگ نشان روی صورتش کشیده شده پلنگ هم آرام مثل عباس خوابیده وعده شب را داده بودند. حالا شب شده بود و هوا تاریک، کار از کار گذشته بود. نفربرها آمده بودند؛ نفربرهایی به اسم خشایار. دستم را می‌گیرند می‌گویند: زخمی‌ها باید بروند عقب. خط آرام شده شاید عراقی‌ها مثل من ناامید شده‌اند. داخل نفربر می‌نشینیم شهدا را می‌گذارند بالای نفربرها عباس را هم کنار بقیه روی خشایار می‌افتیم توی جاده تمام مسیر با گلوله‌های توپ و تانک آسیب‌دیده. جاده هموار. نیست توی هر چاله‌ای که می‌افتیم دلم آشوب می. شود حجم آتش کم شده. صدای تیرهایی را که می‌خورد به بدنه نفربر می‌شنوم فکر می‌کنم عباس... 🖋️ نویسنده: ملیحه نیکبخت 📲 خرید اینترنتی از طریق: https://sooremehr.ir/book/11941/ 🌐 حوزه هنری سیستان و بلوچستان را در فضای مجازی دنبال کنید: https://zil.ink/artsvb

🇮🇷 هفته دفاع مقدس گرامی باد 🇮🇷 💠 ۱۳۳ نفر آخر خاطرات آزاده جانباز شریف صابری 📖 پس از چند روز عراقی‌ها ما را به نزدیکی شهر تکریت، در استان صلاح‌الدین، منتقل کردند. پنج شبانه‌روز درها را باز نکردند. بالاخره یک روز صبح درها را باز کردند. در این فاصله، ماشین‌ها شبانه‌روز سیم‌خاردار و نبشی آهنی می‌آوردند و تلاش می‌کردند دور تا دور ما را سیم‌خاردار بکشند. کار هنوز تمام نشده بود که برای اولین بار ما را بیرون آوردند. سه نفر از بچه‌های آسایشگاه اردوگاه ۱۴ موفق به فرار شده بودند. نمی‌دانم چقدر راه رفته بودند و از اردوگاه دور شده بودند. بعدها فهمیدیم آن‌ها به یک آبادی رسیده بودند و مردم آن‌ها را دیده و دستگیر کرده و تحویل مأموران داده بودند. عراقی‌های ملعون لباس‌هایشان را در‌آورده بودند و آن‌قدر کابل بر سر و صورت و کمر و دست و پاهایشان زده بودند که نای راه رفتن نداشتند. همه‌مان را از اتاق‌ها بیرون آوردند و به صف کردند. مأموران مسلح با باتوم و کابل همراه آن‌ها بودند و بین بچه‌ها آن‌ها را چرخاندند. هر چند ثانیه یک ضربه به آن‌ها می‌زدند و فقط می‌گفتند: «مخالفات.» یعنی ‌این‌ها مخالف هستند... 🖋️ نویسنده: محسن سنچولی پردل 📲 خرید اینترنتی از طریق: https://taaghche.com/book/8509 🌐 حوزه هنری سیستان و بلوچستان را در فضای مجازی دنبال کنید: https://zil.ink/artsvb