حضرت فرمود: نورِ دیده! اون عمامه و شمشیر برای این بود که خداوندِ عالم برای او شهادت روزی کرده بود و حالا برای شهادتِ تو رخصت نیست.

عبدالله فرمود: عمو! عمامه و شمشیر بستن از تو و از خدا شهادت گرفتن بامن. پس امام بسیار گریه کرد و عمامه ی برادرش امام حسن رو بر سرِ عبدالله گذاشت و شمشیری به کمرش بست.

پس عبدالله پیشِ مادرش و حضرت زینب صلوات الله علیهما رفت و هر دو جلوی عبدالله رو گرفتن که مبادا به میدان بره،

پس عبدالله که این حالت رو دید، سرش رو روی زمینِ کربلا گذاشت و با سوز دل گریه کرد و عرض کرد: خدایا! معلومه که تو عموم حسین رو از همه بیشتر دوست داری؛ خدایا! به حق عموم حسین به من فیضِ شهادت عنایت کن، و طوری شهید بشم که تشنه و زخمی رویِ زمینِ خشک جان دادن رو بیینم.

بریم قتلگاه؟!

میگه با مولاعلی در کوچه هایِ کوفه همراه بودم. دیدم علی یهو گریست و حالش پریشون شد. عرض کردم چی شده آقاجان؟ چرا یهو بهم ریختی!

آقا فرمود اسحاق قاتلینِ حسینم رو دیدم!

پرسیدم چه کسانی رو میفرمایید؟ آقا فرمود: حرمله بن کاهِلِ اسدی سَنان بن اَنَس و مُنقَذ بن مَرَّه...

از آقا پرسیدم مگه این سه نفر چه کار میکنن؟ آقا فرمود حرمله سه تن از فرزندانم رو میکُشه! اول عبدالله بن الحسین دوم علی اصغر و سوم عبدالله بن حسن (همون شیرِ ۱۱ ساله) جایِ دیگه مقتل میگه حرمله جوری با تیر به پیکرِ عبدالله بن حسن زد که دو پیکرِ عبدالله و سیدالشهدا بهم دوخته شد

مقاتِل درباره یِ عبدالله بن الحسن؟ خلاصه بگم و بازش نکنم، اگه به پیکر سیدالشهدا سلام دادی به پیکرِ عبدالله هم سلام دادی...

سیدالشهدا دیگه تنهای تنها بود و تو گودی قتلگاه افتاده بود لشکر عمرسعد به طرف امام حسین اومدن. حضرت نشسته بود و توانِ برخاستن نداشت.

همینجا قصد داشتن سیدالشهدا رو بکشن و عبدالله بن الحسن از خیمه بیرون اومد خواست خودش رو به قتلگاه برسونه که حضرت ناله کرد فرمود : یا زینب! احبسیه احبسیه! جلوی عبدالله رو بگیر حضرت زینب مانع شد و اونو از دستاش گرفت و تو آغوشش حبس کرد ولی عبدالله خودش رو رها کرد و به سمتِ عموش دوید.