به هر صورتی بود وقتی حضرت مسلم بن عقیل رو دستگیر کردن، اطرافشون رو احاطه کردن و شمشیر حضرت رو گرفتن.

در این زمان حضرت مسلم به گریه افتاد، و اشک بر چهرشون جاری شد و از زنده بودن مایوس شدن.

عمرو بن عبيد اللّه بن عباس با طعنه به حضرت مسلم عرض کرد براى كسى كه خودش به استقبال مرگ میره، گريه کردن خوب نیست

حضرت مسلم فرمودند أمَا وَ اَلْلّهِ لَسْتُ أبْکِی عَلَی نَفْسِی به خدا سوگند که بر جان خودم گریه نمیکنم

وَ لَکِن أبْکِی عَلَی اَلْحُسَیْنِ وَ آلِ الحُسَیْنِ، بلکه بر حسین و خاندانش می‌گریم إنَّهُ قَدْ خَرَجَ إلَیکُمُ اَلْیَوْمَ أوْ أمْسِ مِنْ مَکَّةَ همانا حسین امروز یا دیروز از مکّه به سوی شما راه افتاده است

مسلم رو وارد دارالاماره کردن و پیش ابن زیاد بردن، سربازای ابن زیاد به مسلم گفتن به ابن زیاد سلام کن و حضرت امتناع کردن.

عبید اللّه بن زیاد به حضرت مسلم عرض کرد فرقی نمی کنه که سلام کنی یا سلام نکنی، چون به هرحال کشته میشی.

حضرت مسلم بن عقیل فرمودن اگه من رو بکشی که تاالان بدتر از تو ها، بهتر از من ها رو کشته ان.

پس ابن زیاد به حضرت عرض کرد ای تفرقه افکنِ نافرمان! بر خلیفه خروج کردی و شکاف بین مسلمانان ایجاد کردی، و بذر فتنه رو کاشتی.

به خدا قسم من نه مخالفت کردم، و نه کافر شدم، و نه مذهبم رو تغییر دادم. به درستی که من در اطاعت از امیر المؤمنین، حسین بن علیّ پسر فاطمه دختر رسول خدا هستم. و ما به خلافت سزاوارتر از معاویه و فرزندش و آل زیاد هستیم.

در این هنگام حضرت مسلم فرمودن: دروغ میگی ای پسر زیاد! به خدا قسم معاویه، به اجماع امّت خلیفه نبود؛ بلکه با نیرنگ بر وصیّ پیامبر غلبه کرد، و خلافت رو غصب کرد.

پسرش یزید هم همینه، امّا بذر فتنه رو تو پاشیدی؛ تو و پدرت زیاد بن عِلاج از طایفۀ بنی ثَقیف(اینجا به عبیدالله تیکه زد که حرومزاده ای که قضیه خودشو داره) و من امیدوارم که خداوند شهادت رو به دست بدترینِ بندگانش روزیِ من کنه.