اون موقع امام زمان ۴ سفیرِ خاص داشت. حسین بن روح سفیرِ خاصِ امام بود.

این رو فقط شیعیان میدونستن وگرنه بنی عباس امان نمیداد یک لحظه بهش!

رفقا حسین جووووری در تقیه فرو رفت که مذاهبِ چهارگانه یِ اهل سنت هر کدوم شون میگفتن حسین پیروِ مذهبِ ماست!

اینجور کتمان کرده بود! سفیرِ خاصِ امام عصر! یه جوری رازدار بود که در جلسه ای از عمر و ابوبکر تعریف کرد، یه شیعه اونجا بود و میدونست حسین داره تقیه میکنه و از این حرفِ حسین خندش گرفت و لبخندی زد. جلسه که تموم شد حسین بهش گفت واسه چی خندیدی!

چه بسا که همین لبخندِ تو باعثِ شک و ظن به من بشه و تقیه یِ من لو بره!

از ابوسَهل، شیعه ای پرسید چرا حسین سفیرِ خاصِ امام شد؟

ابوسهل پاسخ داد اشخاصی (اهل بیت) که او رو به این مقام انتخاب کردن، از ما بصیرتر و بیناتر هستن!

چرا ابوسهل؟ چون کارِ من مناظره با مخالفان و بحث و گفتگو با اون هاست. اگه من مکانِ امامِ غائب رو اون طور که ابوالقاسم (کُنیه یِ حسین) میدونه میدونستم، شاید در وقتِ سختیِ بحث و جدل، امام رو به دشمن (به جهتِ اثباتِ حقانیتِ شیعه) نشون میدادم!

(چون دشمن میگفت حسن بن علی العسکری فرزندی نداشت. هنوزم میگن.) در صورتى که اگه ابوالقاسم، امام رو زیرِ دامنش مخفی کنه، هیچگاه او رو به کسى نشون نمیده حتى اگه با قیچى او رو تکه تکه کنن!

حالا ما یه خوابِ خوش و معنوی می بینیم فردا صبحش یه طور بیدار میشیم که انگار به نبوت مبعوث شدیم از بس که دوست داریم این رو در کلام و رفتارمون افشا کنیم و تجلی داشته باشه...

این رو که نوشتم غرض و هدفی داشتم که هم رویِ رازداریِ خودمون کار کنیم و هم این کار رو تمرین کنیم و هم اهمیتِ بالایِ کتمانِ راز رو برسونم.