.
🧼💛 هر محصولی که برای دوستانم میبردم،
با مهربونی میگفتن:
«خانم ناصری ممنون، دستتون درد نکنه… شما همیشه چیز خوب برامون میارید.»
همین جملهها… همین لبخندها…
انرژی من بودن برای ادامه دادن.
دوچرخهی پسرم، اولین پیک من!
🚲💛 هیچوقت یادم نمیره…
پسرم با دوچرخهش سفارشها رو میبرد برای دوستانم.
نه پیک بود، نه بستهبندی لاکچری…
ولی یک حس قشنگی پشتش بود؛
حس شروع، حس تلاش، حس اینکه داریم از هیچ، چیزی میسازیم. ✨🌈
تا اینکه یه روز پسرم گفت: «مامان میخوام فستفود بزنم… میتونی کنارم باشی؟»
و من… مثل هر مادری که دلش برای آینده بچهش میتپه، گفتم:
«آره عزیزم… قول میدم هر روز کنارت باشم.»
چون باور داشتم وقتی یه جوون میخواد حلال کار کنه، وظیفهمه همراهش باشم. ❤️🤲🔥
.
چهار سال تمام…
صبح تا شب توی دنیای ساندویچ و برگر و هاتداگ و پیتزا بودیم.
کنار هم کسبوکار رو چرخوندیم، خسته شدیم، خندیدیم، تجربه کردیم…
اما فشار کاری واقعاً فرسودهام کرده بود.
با این حال چون قول داده بودم، هر روز کنار پسرم بودم.
این خودش یه افتخار بود برای من. 💛💪✨
کمکم پسرم قویتر شد، تصمیم گرفت جابهجا بشه و خودش مستقل کار کنه.
اونجا بود که فهمیدم دیگه نیازی به حضور هرروزهم نیست…
و راستش یک لبخندِ آروم روی دلم افتاد:
این همون چیزی بود که میخواستم…
بزرگشدنش، مستقلشدنش، راهافتادنش. 🌟🤍
همیشه یه محدودیت بزرگ جلو روم بود…
همسرم اجازه نمیداد بیرون از خونه کار کنم 😔🚪
اما نگذاشتم این «نه» تبدیل بشه به سدِ رویاهام. ✨🕊️
وقتی نمیتونستم بیرون از خونه کار کنم،
یاد گرفتم چطور «تو همون چهاردیواری» مسیر خودم رو بسازم 🧵🏡💪
آدم وقتی میخواد بدرخشه، حتی از دل محدودیتها نور درمیاره ✨🔥
حالا اگه مسیر کاری خانم ناصری رو دوست داشتی ی قلب ❤️ بفرست تا فردا ادامه ش رو بگم
این محبتها واقعا دلگرمکنندهست و من همه شاتها رو گرفتم تا یادمون باشه چقدر همراهی شما ارزشمنده 💛✨