حافظه‌ی قوی داشتن و به همه چیز بیش از حد فکر کردن میتونه ازت یه آدم غمگین بسازه.

‌می‌شود با همه ریشه و رگ‌های تنت، سال‌ها گیر کسی باشی و قسمت نشود.

ولی این ریمیکس خیلی قشنگه :) اُنیسم

چیزایی که شما نمی تونید فراموش کنید، بقیه حتی به یاد نمیارن.

در این دنیا فقط تعداد اندکی واقعا میفهمن کجای این واقعیت ایستادن. بقیه آدم‌ها بدون اینکه حتی لحظه‌ای آگاه بشن؛ زندگیشون رو میگذرونن و تموم میکنن. و تا وقتی که بیدار نشن؛ این چرخه بی‌پایان دوباره و دوباره براشون تکرار میشه؛ هر بار با سرنوشتی تلخ‌تر از قبل.

من خشن به نظر میام، شاید هم واقعاً شدم؛ بی‌رحم، یا فقط خسته از توضیح دادن، نفرت‌انگیز، یا آینه‌ای برای چیزی که نمی‌خواستن ببینن. زمان بی‌سروصدا ازم رد شد و من کم‌کم یاد گرفتم بعضی واکنش‌ها امن‌ترن، بعضی نقش‌ها موندگارتر؛ شرور؟ شاید اسمیه که راحت‌تره به آدمی بدن که دیگه دلش نمی‌خواد شبیه قبل باشه. من فقط ایستادم جایی بین زخم و تصمیم، جایی که معلوم نیست انتخاب بود یا اجبار، و هنوز هم معلوم نیست این چهره نقابه… یا تنها صورتیه که دوام آورده…….

بدون اراده می‌رفتم، چندین بار بفکرم رسید که چشمهایم را ببندم بروم جلو اتومبیل چرخهای آن از رویم بگذرد، اما مردن سختی بود. بعد هم از کجا آسوده میشدم؟ شاید باز هم زنده می‌ماندم. این فکر است که مرا دیوانه میکند.

اگر برای همیشه گم شده باشم چه؟ اثر لوکا پونزاتو

نوشت: لباس‌های زیبا بپوشید، عطر بزنید و آراسته باشید، آزادی خبر نمی‌کند.

بله، ما غمگینیم یا من غمگینم، می‌دانم، ولی همین است که هست. شاید نسل بعد بتوانند از چیزهای شاد هم بگویند.

ما حیف بودیم عزیز من تلاشگر بودیم، مهربون بودیم؛ مسئولیت پذیر بودیم، پای کار بودیم، با اراده بودیم، باهوش بودیم، متعهد بودیم، منضبط بودیم، از خودگذشتگی داشتیم، ولی حیف بودیم واسه این دوره از تاریخ، واسه این نقطه از جغرافیا،حیف بودیم.

‌یه حالی دارم تقریبا حدود 38 دقیقه اینا قبل از فروپاشی