ترس از فردا، خواب از چشمانم ربوده بود. در سکوت شب، قرآن را گشودم و چشمم به آیه‌ای افتاد «فان الله یضیع اجر المحسنین» - «بی‌گمان خداوند پاداش نیکو کاران را تباه نمیسازد» ناگهان تمام آن کارهای کوچک و خوب گذشته جلوی چشمانم رد شد اشک ریختم، اما از شوق. گویی خداوند خودش به اضطراب من پاسخ داده بود:«نترس، ای نیکوکار من. رحمت من به تو نزدیک است، همین حالا.» بار نگرانی سبک نشد، اما این یقین در دلم نشست که در این تاریکی ناامن، تنها نیستم و رحمتی نزدیک، پناهگاه امن من است. هود ۱۱۵ و صبر کن پس خداوند اجر نیکوکاران را ضایع نمی‌کند. برای فائه.

سینما فلسطین و سینمایی احمد، و حرف ماندگار از موسیقی فیلم که میگه "خاک ما با تب هر حادثه ویران نشود.".

ببینید من در نقش یک منتقدی که درس سینما خونده و فلان نیستم که بخوام از لحاظ خوب اجرا کردن کار و اینا صحبت کنم. اما نقدهایی وارد هست قطعا بهش. ولی با اون هدف کارگردان که میخواست "احمد کاظمی" رو به ما نشون بده خیلی خوب جلوه کرد و همین‌که یک نفر جربزه داشت و فقط در مقام نقد ننشست و خودش آستین عمل بالا زد و تونست احساسات مخاطب رو درگیر کنه واقعا آفرین به عوامل فیلم.

امشب شب آرزوهاست و خداجون الان مهم‌ترین آرزوی ما دیدن ظهور امام زمانه. ممنونم🌟.

لقمه‌ی روزانه‌م:

من واقعا و واقعا دلم نجف می‌خواهد.

خسته‌م، دوست دارم به مدت مدید و شدید بخوابم و هیچ‌کاری نکنم ولی خب هرچی بیشتر به این کار ادامه بدم خسته‌تر میشم پس ای دنیای بی‌کثافت فردا دوباره شنبه‌ست و روز من. چون عمر چیزی نیست که بخوام منتظر باشم یک روزی روز من بشه. چی‌فکر کردی.

بچه‌ها این واقعا منم توی زمستون.

وقتی میگم "چه‌خبر" میخوام کل روزتو برام تعریف کنی، وگرنه سلامتی رو همه بلدن.

دلم یه ویوی خوب از پرتاب ماهوارهٔ امروز میخواد. قشنگ به بالشت لَم بدی تخمه بشکنی و اونور برات نورپردازی کنن. خیلی خوبه.

من وسط بحث دوستام.

چقدر زود داره روزا شب میشه، خواستم دو دقیقه بخوابم بابام میگه دم مغرب نخواب دیگه‌‌. کی دم مغرب شد آخه چجوری💔.