یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد آنکه یوسف به زر ناصره بفروخته بود ((حضرت حافظ))

اشعار وی در ژرف دلم می نشیند و چون بزری در دل خاک ریشه میکند کجا توان چنین یافت و کجا چنان دید کسی فردوسی و سعدی اش در منزلت و سعادت خود ولیکن او مَفخرِ تاریخ شکوه مند اشعار و ادبیات پارسی است او کسی است که جانم از اوست و او صفوت آدمیان حضرت حافظ است

ترجمه لطفا

به نام خداوند جان و خرد امروز بیست‌وپنجم اردیبهشت روز گرامیداشت خداوندگار خردورزی، فردوسی بزرگ است. یادروز مردی که در گسترۀ هزار سال، در فراز و فرود و سایه‌روشنِ تاریخ، همراه و هم‌پای ایرانیان پیش آمده است. در قله‌های اقتدار و در اوج سربلندی آنان را به فروتنی اندرز داده و به هنگام ناکامی‌ها، به انگیزش بیتی استوار همگان را به برخاستن دوباره فراخوانده است. دیبایی رنگارنگ از فرهنگ دیرپا و استوار ایرانی را به جهانیان هدیه داده: پارچه زربَفتی که تارش از خِرد است و پودش از دادگری.شکوفه شادی بر آن لبخند می‌زند. گل‌هایی از بردباری و شکیبایی دارد تا در سوگواری‌ها و رنج‌ها، تن و روان آدمیان را بیارایَد و بپوشاند. نگین زیبایی از داد و دهش بر آن دوخته شده تا از مستمندان و درویشان در برابر تندبادِ حوادث پاسداری کند. پرنیانی لطیف است در هم‌نشینی با دوستان و زرهی پولادین در برابر دشمنان. فردوسی بزرگ در درازنایِ تاریخ به همراه ایرانیان پیش آمده و اصالت، فرهنگ، آیین، دین، دادگری، بخشش، دانش‌اندوزی و از همه مهم‌تر خرد و خردورزی را به گوشِ روزنه‌های فصول خوانده و خواهد خواند. ز یزدان و از ما بر آن کس درود که تارَش خرد باشد و داد، پود بی‌آزاری و سودمندی گزین که این است آیین و فرهنگ و دین به نیکی گرای و میازار کس ره رستگاری همین است و بس ۱۴۰۵/۰۲/۲۵