یار مفروش به دنیا که بسی سود نکرد آنکه یوسف به زر ناصره بفروخته بود ((حضرت حافظ))

اشعار وی در ژرف دلم می نشیند و چون بزری در دل خاک ریشه میکند کجا توان چنین یافت و کجا چنان دید کسی فردوسی و سعدی اش در منزلت و سعادت خود ولیکن او مَفخرِ تاریخ شکوه مند اشعار و ادبیات پارسی است او کسی است که جانم از اوست و او صفوت آدمیان حضرت حافظ است

ترجمه لطفا