با درد بساز ، چون دوای تو منم در کس منگر ، که آشنای تو منم گر کشته شدی ، نگو که من کشته شدم شکرانه بده، که خون بهای تو منم

مدارا میکنم با درد چون درمان نمی یابم تحمل میکنم با زخم چون مرهم نمی بینم

موی سپید را فلکم رایگان نداد این رشته را به نقد جوانی خریده ام

مهربان باش که این عمر گران می‌گذرد قدر این لحظه بدان چرخ زمان می‌گذرد

درد دل با کس نگفتم ، درد من گفتن نداشت خنده بر لب میزدم ، هر چند خندیدن نداشت.

تنها ، تنهایی است که تنهایت نمی‌گذارد..

دیگرم، از پی دویدن بهر چیست؟ وین همه، رختم دریدن بهر چیست؟

تا دل نشودعاشق دیوانه نمی گردد تانگذرد از تن جان جانانه نمی گردد

دیوانه نبودم که دل از خلق بریدم یک عمر نفهمید کسی حرف دلم را ای عشق! نشد در گذر از جاده تقدیر همراه تو باشیم همین چند قدم را...!

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا بی‌وفا حالا که من افتاده‌ام از پا چرا

اگر که شبرو عشقی چراغ ماهت بس ستاره چشم و چراغ شب سیاهت بس

سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت آتشی بود در این خانه، که کاشانه بسوخت