روزی در این رودخانه‌ی مرداب صفت، چال می‌کنم تن لش آنان، که زلالی وجودم فدای نادانی‌شان شد. / ژانویهٔ دوهزار و بیست و چهار.

اما حیف که باید بدوم، برسوم به داد این زندگی.

مکرر دست‌هایم میلرزد و لیوان‌های مختص به مامان، از دستم سر می‌خورند، تنم میلرزد و رعشه به جانم میفتد نه از سر ترس، بلکه برای خودم، برای خود دست و پا چلفتیَم. چندمین است که خرابی به بار می‌آورم و سر در گریبان پنهان می‌کنم را به یاد نمی‌آورم! اما خوب می‌دانم پاداش تمام این بداقبالی‌ها چیزی جز چشم غره‌ی مامان نصیبم نمی‌شود. دست خطی‌های پاره پوره شده‌ام گوشه‌ی اتاق چشمک میزنند، هنوز نفس میکشم، هنوز زنده‌ام و هنوز می‌نویسم. نمیدوانم اگر سرشت امید در تار و پودهای چایِ آلاله نبود، تا کنون به چه چیزی بسنده می‌کردم؟

حقیقتاً تنها زنده موندن درخور نیست، من میخوام زندگی کنم کاپیتان.

می‌گفت «چقدر عجیبی، برایِ فهمیدنت باید کتاب‌ها رو ورق زد، داستان‌ها رو رصد کرد، شعرها رو بلعید، غم‌های کوچیک و از پنجره پرت کرد.»

من نمیدانستم معنی هرگز را، تو چرا باز نگشتی دیگر؟

کلوخه‌ی غم را باید به آبِ دهان خیس کرد و به زبان هی چرخاند و چرخاند و بعد فرو داد، گفتن ندارد. -هوشنگ گلشیری.

ولی من معتقدم غم تکثیر میشه، تو جای جای بدن و زندگیت لونه می‌کنه و خودش و به رخ میکشه، وقتی غم داری چشم‌هات زار میزنه و در طلب یک بوسه پلک‌هات و لرزون می‌کنه، پوستت چروک و صورتت رنگ‌پریده میشه، نایِ گلوت خشک میشه و گوش‌هات سوت می‌کشه. چهره‌ات و غم به آغوش میکشه و شب‌ها واسه اشک‌هایی که حروم کردی سوگواری می‌کنه. وقتی وجودت غم داره، صدات غم داره، نوشته‌هات غم هم داره و زندگی رو دور ناکامی ثابت می‌مونه.

بله آقای چاوشی انقدر سوزوندن من و، تا اینکه خاکستر شدم.

مالامال از «نمیدونم‌هایی» شدم که منتهای همه‌شون میرسه به دونستن و ترجیحا نگفتن.