مالامال از «نمیدونم‌هایی» شدم که منتهای همه‌شون میرسه به دونستن و ترجیحا نگفتن.

حقیقتا این آدم‌ها با دوتا دست‌هاشون رنج و هل میدن تو بغلم و میگن برو، رنجت هم با خودت ببر، می‌دونی عزیزِ من؟ هر روز کرور کرور رنج میریزم تو کوله‌ام و خودم نگه‌دارشون میشم با اینکه دارنده‌ی رنج‌های ضغیر نیستم.

خدا به خیر کنه همه‌ی اون غم‌هایی که تو گلو قورت دادی و دادم.

بیا فرض و بر این بگیریم که دوباره بعد از پاییز و زمستون ما هم شکوفه میدیم.

چیزی نیست که بشود با قرص و آمپول و نمی‌دانم قدم‌زدن کنار خیابان یا روشن کردن یکی دو سیگار کاریش کرد. این‌جا، باور کنید، من گاهی دیگر انگار نمی‌توانم نفس بکشم. -هوشنگ گلشیری.

بعضی وقت‌ها دنیا باهات راه نمیاد که هیچ، دو قدم تنهایی هم بری جلو، چهار قدم هولت میده عقب، دست‌هات و از پشت غلاف میکنه و تا می‌خوری، می‌زنتت.

همه‌ی آدم‌هایی هنوز نگران‌تون میشن و ماچ کنید و دو دستی بچسبید، نگران بودن خیلی مهمه، وقتی نگران باشن یعنی هنوز وجود شما واسه‌شون نعمته.

آرزو می‌کنم خدا نذاره حیف بشی.

اگر دوستت داشت، به تماشای رنجِ تو نمی‌نشست.

امروز آخرین سوگولی خونه‌ی خانوم‌جون هم راهی خونه‌ی بخت شد، حالا من موندم و مامان‌جون و سبزی‌های پاک نشده، غیبت‌های نکرده و در آخر هزار تا خاطره که تو خونه‌ی بچگیمون زندونی شد.

این روزها کمتر ماچ و بغل میشم و بیشتر تو خودم مچاله‌.