آدم‌ها غمگینم میکنند، خیلی غمگین.

زندگی ناامیدم میکنه، خیلی ناامید.

یک جمع نکوشیده رسیدند به مقصد، یک عده دویدند و به مقصد نرسیدند.

چیزی نیست که آهنگ پلی می‌کنم و شجریان تو گوشم میخونه «آهای غمی که مثل یک بختک روی سینه‌ی من شده‌ای آوار، از گلوی من دستات و برادر، دستات و بردار.» اجازه میدم اشک راهیِ صورتِ غم‌دیده‌ام بشه، خراشه‌های روحم خود به خود خوب میشه و جسم بی‌جونم تسلی پیدا می‌کنه و به عرش میره.

تک بیتیِ «مرده آن نیست که در قبر بخواباننداش، مرده ماییم که با این همه غم جان داریم.» گویا تموم غم و غصه‌هام و تو خودش جا داده.

اما عزیزِ من فکر می‌کنم تا ابد دلتنگت خواهم ماند و این مرا می‌ترسناند و ته دلم را برایِ دوست داشتنت خالی از مهر می‌کند.

در نامه‌ای که پس از مرگ بر بالینش یافتند، نوشته بود: «نشد که اندوه را به پایان برسانم، خود را به پایان رساندم.»

جداً آدمیزاد عجیبه، گاهاً گونه‌ای باهات برخورد میکنه که از فرط خوشحالی روی زمین بند نیستی و گاهاً واژگونه طرز رفتار و صحبتش میتونه خراشه‌های رقت‌باری روی روانت، یادگاری جا بذاره.

رویم ای دل به دنیایی که رنگ غم ندیده، به دنیایی که رنگ حسرت و ماتم ندیده!

یعنی «مثل تموم عالم حال منم خرابه‌ی مهستی» رو بذارم چنل، شما هم گوش میدین و فارق میشید؟ جداً شما با سلیقه‌‌ی من سازگاری دارید؟

جداً هر جا تو زندگی ندونستی چه کار کنی، بیا راجبش باهم چای بخوریم.

یک فریم از ادایی بودن میون گرما و خداحافظی برق‌های ملوس.