در نامه‌ای که پس از مرگ بر بالینش یافتند، نوشته بود: «نشد که اندوه را به پایان برسانم، خود را به پایان رساندم.»

جداً آدمیزاد عجیبه، گاهاً گونه‌ای باهات برخورد میکنه که از فرط خوشحالی روی زمین بند نیستی و گاهاً واژگونه طرز رفتار و صحبتش میتونه خراشه‌های رقت‌باری روی روانت، یادگاری جا بذاره.

رویم ای دل به دنیایی که رنگ غم ندیده، به دنیایی که رنگ حسرت و ماتم ندیده!

یعنی «مثل تموم عالم حال منم خرابه‌ی مهستی» رو بذارم چنل، شما هم گوش میدین و فارق میشید؟ جداً شما با سلیقه‌‌ی من سازگاری دارید؟

جداً هر جا تو زندگی ندونستی چه کار کنی، بیا راجبش باهم چای بخوریم.

یک فریم از ادایی بودن میون گرما و خداحافظی برق‌های ملوس.

حقیقتاً غم آدم مقدسه، عزیزه و مکرمه. غم اصالت داره، حرمت داره، قدمت داره، مهابت داره. آدم غم‌دیده ارج و احترام داره، در عجبم چه طور بعضی از افراد می‌تونند به سادگی غم آدم‌ها رو کوچیک بشمردن و غصه‌شون و خوار و خفیف جلوه بدن و جوری با حرفاشون نیش و کنایه بزنند به جونت که تنت از درد بی‌مهری‌ها تا خود نصف شب لزر و تشویش بگیره.

تموم روزهایی که به یک مو وصل بودم، از همون یک تیکه مو خودم و بالا کشیدم، دوباره لبخند زدم و جوری وانمود کردم که گویی درخت‌های بیدمجنون هم شکوفه میدن.

به جای چای با بیسکویت، هر روز صبح مقدار زیادی غم با چاشنی افسردگی، کنار چای و شکر قورت میدم.

جناب درویش حبه‌ی قند و نمیدونم، ولی عجیب نجیب‌زاده‌ایست این غم که تمام آدمک‌ها رو رها کرده، مثل یک دوست خوب چسبیده به من و جدا نمیشه، وفاداره، خیلی وفادار.

حقیقتاً بعد از نشدن‌های مدید، شدن‌های طولانی آدم و می‌ترسونه کاپیتان.