جایی آن‌سوی آخرین تپه، جایی که آسمان پیش از تاریک شدن لباس صورتی‌اش را از تن درمی‌آورد، موجودات کوچکی زندگی می‌کنند که دندان‌های سفیدشان را شب‌ها کنار پنجره می‌گذارند تا ماه برایشان بال ببافد. می‌گویند هر دندان، تکه‌ای از کودکی‌ست که دیگر قرار نیست برگردد؛ اما در آن سرزمین، هیچ‌چیز واقعاً گم نمی‌شود. هر خاطره‌ای که از دست می‌رود، جایی میان ابرها خانه‌ای برای خودش پیدا می‌کند و هر خنده‌ی فراموش‌شده، به شکل ستاره‌ای کوچک در آسمان روشن می‌ماند. صبح‌ها، وقتی مه هنوز روی چمن‌ها خوابیده، بال‌ها آرام‌آرام باز می‌شوند و صاحبانشان برای پیدا کردن رؤیاهایی که شب قبل گم کرده‌اند، میان جنگل‌های آبی پرواز می‌کنند. شاید بعضی چیزها باید از ما جدا شوند تا شکل جادویی‌تری به خودشان بگیرند؛ مثل کودکی که از دستمان می‌رود و روزی، در قالب دو بال سفید، دوباره پشت شانه‌هایمان برمی‌گردد. ⸳⭑ࣶࣸ ֺ🦷

یه چند تا وراج نیس بیاد گپ عمو 😼♨️ https://eitaa.com/joinchat/3819243081Ca894141ac2

اگه وراجی بیا 😼❗️ https://eitaa.com/joinchat/3819243081Ca894141ac2 بدو بیا فسقلی 😼♨️

چندتا پسر بیان گپمون 😼❗️ https://eitaa.com/joinchat/3819243081Ca894141ac2 پسرا کجان؟ ♨️

@Nyxiel ادمیکنم