من وطن را شیرزنی به هیبت زاگرس میبینم . من او را خاکِ گرمِ کویر میبینم . او که دامن صبرش لبریز است اما گل های پیراهنش ، عِطرِ امید میدهد . شیرزنی که با دانه ی اصالت ، سروِ صلابت کاشته است که مبادا خاک غم بلند شود ! این روزها غبارِچشم را آب و جارو کن چشم ها باید میزبان انعکاس طلوع باشند ... پس مانند وطن ، صبر کن . صبر کن که سروهای این زن ، سبز شود * واگویه ای از سال پیش ، همین روز

شهر سرگرمی ها .. شهر دلتنگی ها ...

شاید یه ذره با موس دارم پیشرفت میکنم یه ذره 🤏🏻

پیشنهادی دارید وقتی لوسترو شکوندید و تنهایید چیکار باید کرد ؟