بازم همون حال گرفتتم

کاش من از همه کانالای هنری لفت بدم

ادم سالمتری میمونم واسه جامعه

مغزم داره منفجر میشه از این میزان محدودیتی که دورم کرده

کدوم دیوونه ای با مداد سفید رو کاغذ سفید نقاشی میکشه جز من

اونم رو دفترچه هایی که از ته انباری گیر اورده

وقتی تنهایی به داستان خودم فکرمیکنم خیلی دوسش دارم

ولی وقتی پای صفحه های مجازی میاد وسط احساس بد فوران میکنه

حقیقت زندگیم اینه که خب یه ده سالی عقبم ولی تو تنهایی مثل همون بچگیامم که هنوز دارم لابه لای درختای انگور میدوم و بلند بلند میخندم

من واقعیت زندگیم هنوز تو اون باغ مادری بچگیامه اخه مجازی چیه این وسط

جالبه هر دفعه به این نتیجه میرسم که یه بار یکی بهم گفت کنج خیالم چیز باحالیه و حالا اگه من ایتا رو بندازم دور اون طرفو ناراحت میکنم

دلم میخواد تموم اون شادی و ذوق و قهقهه هایی که با محتوای اینجا دارمو به همون یه نفرم که شده منتقل کنم