و فقط درون خودم بودم

همونجا بود که فقط التماس میکردم از جایی که هستم دور بشم خدایا

دو سه روز اندازه دو سه ماه منو بزرگ کرد منو غمگین کرد اما گذشت

توی سومین چهارمین روز بود که خدا

محکم تر از همیشه بغلم کرد و بهم گفت اماده باش برای یه سفر

اما هفته هاست دلتنگ گلستانم و سالهاست دلتنگ مشهد ‌و زیارت اما خدا صبوریو توی اون چند رور یادم داده انگار

چون شبیه قبل نیستم اصلا

اینکه چی گذشت توی اون سفر و چه ها شنیدم در مورد خودم و... که هزاران برابر خوشحالم کرد رو میذارم کنار

اومدم که بگم به قول رفیقم تنها کسی که میدونه شنیدن چه حرفی خوشحالت میکنه خودتی

اما نه تنها خودت بلکه تنها کسی که میدونه با چی خوشحال میشی میدونه چیکارت کنه چطوری بغلت کنه فقط و فقط اونه باید یادبگیریم ناشکر نباشیم همین

شب بخیر

حتی باز دلم میخواد ریز ریز اشک بریزم بخاطرش...