نمی‌دانم چه بر سر من آمده نه شادم ، نه ناراحت ، فقط احساس ِخلأ سنگینی دارم.

میخندم اما چشمانم رنگ غم دارد ، باشم یا نباشم واقعا دنیا چه کم دارد؟

به گمانم مارا با خاکِ اندوه آفریدند

اطرافم را موریانه‌هایی پُر کرده‌اند که با تک‌تک کلماتشان ذره ذره‌ی ِجانم را می‌خورند . .

از نو برایت مینویسم ، پرنده‌ی ِکوچکم . . حال همه‌ی ِما خوب است ، اما تو باور نکن .

نشد طولانی مدت داشته باشمت ، مواظبِ خودت باش .

تا زمانی که کودکی گرسنه بخوابد زنی تن فروشی کند و مردی زیر کار استثمار شود به دنیا احترام نخواهم گذاشت

دریای ِدرونم طلبش لمس تن توست ؛

من در نبرد باتو دستانم عاری از هرچیزی بود ، اما تو قلبم را یدک میکشیدی .

‌دلم برات تنگ شده عزیزم ‌بیا دوباره پشیمونم کن.

من‌ بدی‌ نکردم حتی‌ وقتی‌ درد اجازه‌ میداد ، شرافت‌ اجازه‌ نداد .

واژه بهانه بود ، با بند بندِ وجودم نوشتمت . . خواندی ، ورق زدی ، حواست به پاورقی‌ها نبود ، من پای هرورق عاشقت شدم .