eitaa logo
آیت بین (حکمت و استراتژی)
2.1هزار دنبال‌کننده
349 عکس
327 ویدیو
13 فایل
باقری هستم مدیر اندیشکده رؤیت @Bartarbin پیام به مدیر @Andishkadeh_rowyat
مشاهده در ایتا
دانلود
هیاهوی بازارچه‌ی خیریه، حیاط و سالن دبیرستان را در بر گرفته بود؛ میدانی برای همدلی، تعاون و پیاده‌سازی مفاهیمی چون انفاق و برکت برای احیای کتابخانه‌ی مدرسه. با این حال، در آستانه‌ی این رویداد، دو شیوه از زیستن و دو پارادایم فکری در اتاق کوچک دو برادر دوقلو در برابر هم صف‌آرایی کرد: یکی گرفتار در مدار «نار» و دیگری جاری در ساحت «نور». کامیار در لایه‌های سطحی نفس—«صدر» و غلیان حیوانیِ «شغاف»—دست‌وپا می‌زد. برای او، ارزش انسانی نه در کرامت باطنی، بلکه در جلوه‌گری و تفاخر به مصرف تعریف می‌شد؛ همان الگوی تمدن مصرف‌زده که بر شهوتِ دیده‌شدن، شهرت‌پرستی و تولید تمایزهای طبقاتی بنا شده است. او کاپشن مارک‌دار و براقش را بر تن کرد، ساعت هوشمندی را که مدام با نورهای تند و نوتیفیکیشن‌های اضطراب‌آور چشمک می‌زد به مچ بست و گوشی آخرین مدلش را به رخ کشید. او آماده می‌شد تا به یک رویداد خیریه برود، اما با منطقِ میدان‌های رقابت تجاری و فتحِ نگاه‌ها. در سوی دیگر، بردیا ایستاده بود؛ نوجوانی که تربیت گودِ زورخانه، نفسش را از حیات غریزی به سمت آرامشِ «فؤاد» و مهار طغیان سوق داده بود. او آموخته بود که زور بازو و هر بهره‌ای از دنیا، امانتی الهی برای خدمت و گره‌گشایی است، نه هیزمی برای برافروختن آتش حقارت در دل دیگران. بردیا کاپشن کهنه و ساده‌اش را برداشت. می‌دانست در جمع مدرسه، دانش‌آموزانی از خانواده‌های دست‌تنگ و کم‌برخوردار حضور دارند؛ کسانی که نسیم ملایم یکدلی نیاز دارند، نه بادِ سوزان و تحقیرکننده‌ی اشرافیت. کامیار در آینه به قامت بردیا نگریست و با پوزخندی که از کبر ریشه می‌گرفت، گفت: «پسر، چرا این ریختی شدی؟ مگه داری می‌ری عملگی؟ اون کاپشن خارجیِ نو رو که برات فرستادن بپوش. زشته جلوی بچه‌ها با این تیپِ ساده بیای؛ باید نشان بدی کی هستی!» بردیا زیپ کاپشن ساده‌اش را بالا کشید و با طمأنینه‌ای که از سکینه سرچشمه می‌گرفت، پاسخ داد: «کامیار، بازارچه برای مسابقه‌ی برندها و فخرفروشی نیست. خیلی از بچه‌هایی که امشب میان، ماه‌هاست رختِ نو به تن ندیده‌اند. چرا باید جوری وارد شیم که حسرت و انکسار در دل کسی بنشیند؟ دارایی برای پوشاندن عیب‌ها و دستگیری است، نه برای سوزاندن دل عابران.» کامیار شانه‌ای بالا انداخت: «داشته باشیم و پنهانش کنیم؟ آدم باید جلوه کنه تا بقیه حساب کار دستشون بیاد!» بردیا گوشی ساده‌اش را در جیب گذاشت و گفت: «این آتشِ شغاف است که می‌خواهد بسوزاند و ستایش بخرد. مرشد همیشه می‌گفت پهلوانی یعنی در میان تهیدستان جوری بنشینی که هیچ‌کس سنگینیِ نداری‌اش را حس نکند. فرار از دام عجب و خودنمایی، بزرگ‌ترین جهادِ نفس است.» ادامه ....👇
وقتی وارد سالن شدند، دو جریان متضاد شکل گرفت. کامیار در غرفه‌ی مرکزی و پررفت‌وآمد نشست. او کاپشن فاخرش را به رخ کشید، گوشی گران‌قیمتش را روی میز گذاشت و ساعت نورانی‌اش مدام جلب توجه می‌کرد. اما این درخششِ مادی، حاصلی جز انجماد و فاصله نداشت؛ فضایی مانند «مکاناً ضیّقا» که دیگران را پس می‌زد. بچه‌های ساده‌تر با دیدن ظاهر پرزرق‌وبرق او، شرمگینانه عقب کشیدند. سهراب که پالتوی ساییده‌اش گویای رنج معیشت بود، با دیدن ابزار تجملی کامیار، دست‌هایش را پنهان کرد و آستین‌های کهنه‌اش را پایین کشید تا فقرش دیده نشود. حضور کامیار، آتش حسرت و بیگانگی را در فضا می‌پراکند. اما بردیا بی‌درنگ کاپشنش را آویزان کرد و بدون کوچک‌ترین تظاهری، راهی غرفه‌های حاشیه‌ای و خلوت‌تر شد؛ جایی که سهراب و بچه‌های کم‌برخوردار با وسایل ساده‌شان ایستاده بودند. بردیا کلمه‌ای از دارایی‌ها، سفرها یا امکاناتش نگفت. او با چهره‌ای گشاده و تبسمی گرم، در کنار سهراب ایستاد، یاعلی گفت و شروع به بلند کردن کارتن‌های سنگین کتاب و چیدن میزها کرد. حرکاتش سرشار از تواضع و اخلاص بود؛ گویی هیچ فاصله‌ای میان او و دیگران وجود ندارد. او حضور خود را نه به عنوان «کالای تماشا»، بلکه به عنوان مجرایی برای همبستگی و تزریق امید قرار داد. کم‌کم گرمای آن اخلاص، یخ‌های خجالت را آب کرد. بچه‌ها یکی پس از دیگری با شوق و لبخند دور بردیا حلقه زدند؛ خنده‌ها جان گرفت، کارها روان شد و غرفه‌ی کوچک آن‌ها به کانون صمیمیت و همدلی تبدیل شد؛ برکتی عیان که در پی حذف هواهای نفسانی پدیدار گشته بود. کامیار از گوشه‌ی سالن به آن صحنه خیره شد. ساعت هوشمندش با نوری تیز روشن و خاموش می‌شد و کاپشن مارک‌دارش تنش را گرم نگه می‌داشت، اما سرمای سنگین انزوا و بی‌مهری بر شانه‌هایش سنگینی می‌کرد. او در محاصره‌ی برندها و نشانه‌های برتری دنیوی‌اش تنها مانده بود، در حالی که برادرش، پیراسته از هر آلایشی، دل‌ها را روشن کرده بود. برای نخستین بار، شعله‌ی سرکش درون کامیار در برابر زلالیِ نوری که از سادگی و فتوّت می‌تابید، به لرزه افتاد. ✍پروینیان 🦋 کانال آیت بین splus.ir/AyatBin eitaa.com/AyatBin کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇 splus.ir/Bartarbin eitaa.com/Bartarbin
7.7M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
مهم این هست در کجا موضع بگیری تا دشمن نتواند بر تو مسلط شود ...  ‌ 🦋 کانال آیت بین splus.ir/AyatBin eitaa.com/AyatBin کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇 splus.ir/Bartarbin eitaa.com/Bartarbin
مدیریت رسانه و نقد کهن‌الگوهای فرهنگی با محوریت داستان‌های «استر» و «سیندرلا» « عرصه‌سازی، سواد رسانه‌ای و نقش اسطوره‌ها» *اصالت تصویر بر تصور: در عصر رسانه، تصویر (Image) جایگزین مفاهیم انتزاعی و تصور (Concept) شده و رسانه‌ها با تولید نماد، درک عمومی را هدایت می‌کنند. ✔️ کارکرد کهن‌الگوها و اسطوره‌ها: اسطوره‌ها و نمادهای مشترک، نقاط قله‌ای هستند که «فهم مشترک» اجتماعی پدید می‌آورند. این فهم مشترک می‌تواند در قالب گزاره‌های مثبت (مانند دیرین‌گونه‌های رفتاری انبیاء برای تثبیت قلب و استقامت) یا گزاره‌های منفی و هشداری شکل گیرد. ✔️ تبارشناسی و تحلیل کهن‌الگوی نفوذ (از استر تا سیندرلا) * استر به عنوان دیرین‌گونه نفوذ: داستان تاریخی استر به عنوان الگویی ۲۵۰۰ ساله معرفی می‌شود که در آن دختری از طبقات فرودست با هدایت راهبردی عمویش (مردخای)، پنهان‌سازی هویت، تغییر نام و استفاده از آزمون گزینش همسر برای پادشاه، به ساختار قدرت کاخ شوش نفوذ می‌کند. * سیندرلا به عنوان نسخه بومی و سکولار استر: سیندرلا همان کهن‌الگوی نفوذ استر است که از وجوه خاص ایدئولوژیک تهی شده و در قالب قصه‌ای عامه‌پسند و بین‌المللی درباره نجات دختری زحمت‌کش توسط شاهزاده، در ادبیات، پویانمایی و سینما (به‌ویژه هالیوود) بازتولید شده است. ادامه ...
✔️ نقد آسیب‌شناختی الگوی سیندرلایی در مناسبات اجتماعی * تثبیت طبقاتی و استفاده ابزاری از جذابیت: در این کهن‌الگو، تنها راه رهایی و سعادت دختر ممتاز طبقه پایین، پیوند با طبقه مرفه و کانون قدرت تصویر می‌شود و شایستگی‌های فردی دست‌مایه‌ای برای تصاحب موقعیت‌های مادی قرار می‌گیرد. ادامه ... * تقسیم‌بندی دختران در ساختار قصه: 1. *دختران ناشایست و نالایق:* فاقد صلاحیت اخلاقی و رفتاری. 2. *شایستگان انگلی (رویکرد ملکه شدن):* افرادی که هدف نهایی‌شان آویختن به ثروت و جایگاه دیگران برای دستیابی به رفاه و منصب است (دیدگاه حاکم بر استر و سیندرلا). 3. *شایستگان انسانی (رویکرد کدبانوگری):* زنانی که ارزش پیوند زناشویی را بر پایه اخلاق، انسانیت، هم‌کفو بودن و همراهی با مرد پارسا و شایسته (فارغ از مناصب کاخ‌نشینی) می‌سنجند. * پیامدهای اجتماعی و تغییر الگوهای ازدواج: رواج رؤیاهای سیندرلایی در میان دختران و الگوهای ظاهری در میان پسران، ازدواج را به سمت یک مبادله و معامله مادی (بیزینس) برده است. نتیجه این تغییر ذائقه، افزایش سن ازدواج، گسترش تجرد، تضعیف مفهوم هم‌کفوی و در نتیجه محروم شدن جامعه از ثمرات پیوند زناشویی (مودت، رحمت و سکینت) و افزایش بحران‌هایی چون طلاق و بی‌برکتی است. ✔️. شیوه کاربست تربیتی و روش تدریس این مبحث * روش جدال احسن: مربی نباید مستقیم به مسائل سیاسی یا قومیتی ورود کند، بلکه باید از طریق طرح پرسش‌های چالشی و تأمل‌برانگیز وجدان دانش‌آموزان را بیدار سازد؛ به عنوان مثال: «اگر پسر پادشاه بیرون از کاخ و فاقد ثروت بود، آیا باز هم برای سیندرلا جذابیتی داشت؟» و «آیا ارزش واقعی یک فرد به ماشین، قصر و دارایی اوست یا به جوهره انسانی و اخلاقی‌اش؟» * مخاطب‌شناسی: این جلسه و تحلیل نمادهای سیندرلا و استر به‌طور خاص برای کلاس‌ها و محافل دانش‌آموزان دختر طراحی شده تا زمینه‌ساز بازگشت به الگوی متعالی «کدبانوی تراز» و رهایی از توهمات مصرفی و بورژوایی گردد. ✍پروینیان ▪️رویکرد عرصه مدار(۷۹) | نفوذ سیندرلا |دوره تربیت مربی استراتژی برای کودکان. 🦋 کانال آیت بین splus.ir/AyatBin eitaa.com/AyatBin کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇 splus.ir/Bartarbin eitaa.com/Bartarbin
آیت گرگ و بره، نشانه‌ای در طبیعت برای درک حقیقتِ «عَدُوّ مُبین» (دشمن آشکار و آشتی‌ناپذیر) است. ساختار این مفهوم در چهار گام ساده و پیوسته تبیین می‌شود: ۱. تفاوت «زوجیت تکمیلی» با «نسبت خورنده و خورده‌شده» در عالم آفرینش، جفت‌ها برای تکمیل و تداوم زندگی کنار هم قرار گرفته‌اند: * شب و روز: روز برای تلاش است و شب برای آرامش؛ هیچ‌کدام دیگری را نابود نمی‌کند. * زن و مرد: مکمل یکدیگرند تا نسل بشر ادامه یابد. ادامه ....
اما رابطه گرگ و بره هرگز از جنس زوجیت نیست. رابطه آن‌ها نسبت «خورنده و خورده‌شده» است؛ یعنی ادامه حیات یکی در گرو نابودی قطعی دیگری ۲. مرز میان «تخاصم موقت» و «عداوت ذاتی» * تخاصم موقت: دعوا یا اختلافی گذراست که به خاطر سوءتفاهم یا منافع شکل می‌گیرد و با گفتگو، گذشت یا زمان به دوستی تبدیل می‌شود. * عداوت ذاتی (عَدُوّ مبین): کینه‌ای عمیق و ماهوی است که تغییرپذیر نیست. گرگ به دلیل غریزه درندگی، بره را فقط غذا می‌بیند؛ بنابراین هرگز نمی‌تواند دوست، هم‌بازی یا حامی بره باشد. ۳. تطبیق با رابطه انسان و شیطان این نشانه طبیعی دقیقاً تصویرگر نسبت انسان و ابلیس است: * شیطان مکمل کمال انسان نیست، بلکه دشمن قسم‌خورده‌ی اوست. * هدف شیطان تخریب، فریب و سقوط آدمی است؛ همان‌طور که هدف گرگ دریدن بره است. * لبخندها، وعده‌ها و سخنان فریبنده‌ی شیطان درست مثل چهره‌ی مظلوم گرگ در کمین است. ۴. درس راهبردی و کاربردی اعتماد به دشمنِ ذاتی، مساوی با هلاکت است. پاک‌دلی و حسن‌نیت در برابر کسی که ذاتش برای بلعیدن تو شکل گرفته، فضیلت نیست؛ بلکه غفلتی مرگبار است. نجات بره در هوشیاری، فرار از کمینگاه و پناه بردن به حصار امن گله است، نه در مذاکره و پیمان دوستی با درنده. ✍پروینیان رویکرد معرفت‌مدار(4) | من با گرگ دوست نمی شوم | 17 بهمن 1394 | دوره تربیت مربی استراتژی برای کودکان | مدرس: استاد حسن عباسی | https://www.aparat.com/v/t65w306 🦋 کانال آیت بین splus.ir/AyatBin eitaa.com/AyatBin کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇 splus.ir/Bartarbin eitaa.com/Bartarbin
⚫داستان «دشمن آشکار» در یک مزرعه‌ی سبز و پر از گل، بره‌ی کوچولو وسفیدی به نام «پنبه » زندگی می‌کرد. پنبه همیشه شاد بود، اما یک عیب بزرگ داشت: خیلی زود همه‌چیز را باور می‌کرد. مادرش همیشه به او می‌گفت: «پنبه جان! هیچ‌وقت از حصار چوبی دور نشو. گرگ سیاه پشت تپه‌ها زندگی می‌کند. او همیشه دشمن ماست و گرگ‌ها برای خوردن بره‌ها به دنیا آمده‌اند، نه برای دوستی!» اما پنبه سرش را تکان می‌داد و پیش خود می‌گفت: «شاید بقیه با گرگ‌ها بدرفتاری کرده‌اند. اگر من با او مهربان باشم، حتماً با من دوست می‌شود.» یک روز ظهر که چوپان زیر سایه‌ی درخت خوابیده بود، پنبه از زیر حصار رد شد و به طرف دره دوید. پشت یک تخته‌سنگ بزرگ، گرگی سیاه و لاغر نشسته بود. گرگ از دور برفی را دید. شکمش از گرسنگی غاروغور می‌کرد، اما فوراً چهره‌اش را مظلوم کرد، نشست و لبخند ملایمی زد. گرگ سیاه با صدایی آرام و نازک گفت: «سلام بره‌ی سفید نازنین! چرا می‌ترسی؟ جلو بیا!» ادامه ...
پنبه  با تردید گفت: «اما مادرم می‌گوید گرگ‌ها بره‌ها را یک‌لقمه می‌کنند!» گرگ سیاه  آهی کشید و گفت: «آن حرف‌ها مال گذشته است! من اصلاً گوشت دوست ندارم و فقط علف و سیب می‌خورم. اما هیچ‌کس باورم نمی‌کند و در این دره خیلی تنهایم. دلت می‌خواهد بهترین دوست من باشی؟» پنبه  با خوشحالی خندید و گفت: «دیدی مادرم اشتباه می‌کرد؟ بله! من دوستت می‌شوم.» گرگ با خوشحالی گفت: «پس دنبالم بیا تا یک جای دنج و پر از علف های  شیرین را نشانت بدهم!» پنبه بدون اینکه فکر کند، پشت سر گرگ سیاه  راه افتاد. آن‌ها رفتند و رفتند تا به دهانه‌ی یک غار تاریک و سنگی رسیدند. پنبه  ایستاد و گفت: «اینجا که خیلی تاریک است! بوته‌های شیرین  کجاست؟» ناگهان گرگ سیاه  برگشت. دیگر نه خبری از لبخند مهربان بود و نه صدای نازک! چشم‌هایش در تاریکی برق زد، دندان‌های تیز و برنده‌اش را نشان داد و غرّش بلندی کشید. پنبه  از ترس لرزید و فریاد زد: «اما تو گفتی ما با هم دوستیم! گفتی دیگر بره نمی‌خوری!» گرگ پوزخندی زد و گفت: «ای بره‌ی نادان! گرگ همیشه گرگ است و بره همیشه خوراک. هیچ‌وقت نباید به کسی که برای خوردنت آفریده شده اعتماد می‌کردی!» گرگ سیاه  پرید و در یک چشم بر هم زدن، کار تمام شد. باد آرام وزید و تکه‌ های  پشم‌ سفید  را در هوا چرخاند. ( تا درسی باشد برای هر کس که فکر می‌کند می‌توان با دشمنِ ذاتی دوست شد.) ✍️پروینیان رویکرد معرفت‌مدارـمن با گرگ دوست نمی شوم ، دوره تربیت مربی استراتژی برای کودکان 🦋 کانال آیت بین splus.ir/AyatBin eitaa.com/AyatBin کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇 splus.ir/Bartarbin eitaa.com/Bartarbin