eitaa logo
آیت بین (حکمت و استراتژی)
2.1هزار دنبال‌کننده
349 عکس
327 ویدیو
13 فایل
باقری هستم مدیر اندیشکده رؤیت @Bartarbin پیام به مدیر @Andishkadeh_rowyat
مشاهده در ایتا
دانلود
اما رابطه گرگ و بره هرگز از جنس زوجیت نیست. رابطه آن‌ها نسبت «خورنده و خورده‌شده» است؛ یعنی ادامه حیات یکی در گرو نابودی قطعی دیگری ۲. مرز میان «تخاصم موقت» و «عداوت ذاتی» * تخاصم موقت: دعوا یا اختلافی گذراست که به خاطر سوءتفاهم یا منافع شکل می‌گیرد و با گفتگو، گذشت یا زمان به دوستی تبدیل می‌شود. * عداوت ذاتی (عَدُوّ مبین): کینه‌ای عمیق و ماهوی است که تغییرپذیر نیست. گرگ به دلیل غریزه درندگی، بره را فقط غذا می‌بیند؛ بنابراین هرگز نمی‌تواند دوست، هم‌بازی یا حامی بره باشد. ۳. تطبیق با رابطه انسان و شیطان این نشانه طبیعی دقیقاً تصویرگر نسبت انسان و ابلیس است: * شیطان مکمل کمال انسان نیست، بلکه دشمن قسم‌خورده‌ی اوست. * هدف شیطان تخریب، فریب و سقوط آدمی است؛ همان‌طور که هدف گرگ دریدن بره است. * لبخندها، وعده‌ها و سخنان فریبنده‌ی شیطان درست مثل چهره‌ی مظلوم گرگ در کمین است. ۴. درس راهبردی و کاربردی اعتماد به دشمنِ ذاتی، مساوی با هلاکت است. پاک‌دلی و حسن‌نیت در برابر کسی که ذاتش برای بلعیدن تو شکل گرفته، فضیلت نیست؛ بلکه غفلتی مرگبار است. نجات بره در هوشیاری، فرار از کمینگاه و پناه بردن به حصار امن گله است، نه در مذاکره و پیمان دوستی با درنده. ✍پروینیان رویکرد معرفت‌مدار(4) | من با گرگ دوست نمی شوم | 17 بهمن 1394 | دوره تربیت مربی استراتژی برای کودکان | مدرس: استاد حسن عباسی | https://www.aparat.com/v/t65w306 🦋 کانال آیت بین splus.ir/AyatBin eitaa.com/AyatBin کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇 splus.ir/Bartarbin eitaa.com/Bartarbin
⚫داستان «دشمن آشکار» در یک مزرعه‌ی سبز و پر از گل، بره‌ی کوچولو وسفیدی به نام «پنبه » زندگی می‌کرد. پنبه همیشه شاد بود، اما یک عیب بزرگ داشت: خیلی زود همه‌چیز را باور می‌کرد. مادرش همیشه به او می‌گفت: «پنبه جان! هیچ‌وقت از حصار چوبی دور نشو. گرگ سیاه پشت تپه‌ها زندگی می‌کند. او همیشه دشمن ماست و گرگ‌ها برای خوردن بره‌ها به دنیا آمده‌اند، نه برای دوستی!» اما پنبه سرش را تکان می‌داد و پیش خود می‌گفت: «شاید بقیه با گرگ‌ها بدرفتاری کرده‌اند. اگر من با او مهربان باشم، حتماً با من دوست می‌شود.» یک روز ظهر که چوپان زیر سایه‌ی درخت خوابیده بود، پنبه از زیر حصار رد شد و به طرف دره دوید. پشت یک تخته‌سنگ بزرگ، گرگی سیاه و لاغر نشسته بود. گرگ از دور برفی را دید. شکمش از گرسنگی غاروغور می‌کرد، اما فوراً چهره‌اش را مظلوم کرد، نشست و لبخند ملایمی زد. گرگ سیاه با صدایی آرام و نازک گفت: «سلام بره‌ی سفید نازنین! چرا می‌ترسی؟ جلو بیا!» ادامه ...
پنبه  با تردید گفت: «اما مادرم می‌گوید گرگ‌ها بره‌ها را یک‌لقمه می‌کنند!» گرگ سیاه  آهی کشید و گفت: «آن حرف‌ها مال گذشته است! من اصلاً گوشت دوست ندارم و فقط علف و سیب می‌خورم. اما هیچ‌کس باورم نمی‌کند و در این دره خیلی تنهایم. دلت می‌خواهد بهترین دوست من باشی؟» پنبه  با خوشحالی خندید و گفت: «دیدی مادرم اشتباه می‌کرد؟ بله! من دوستت می‌شوم.» گرگ با خوشحالی گفت: «پس دنبالم بیا تا یک جای دنج و پر از علف های  شیرین را نشانت بدهم!» پنبه بدون اینکه فکر کند، پشت سر گرگ سیاه  راه افتاد. آن‌ها رفتند و رفتند تا به دهانه‌ی یک غار تاریک و سنگی رسیدند. پنبه  ایستاد و گفت: «اینجا که خیلی تاریک است! بوته‌های شیرین  کجاست؟» ناگهان گرگ سیاه  برگشت. دیگر نه خبری از لبخند مهربان بود و نه صدای نازک! چشم‌هایش در تاریکی برق زد، دندان‌های تیز و برنده‌اش را نشان داد و غرّش بلندی کشید. پنبه  از ترس لرزید و فریاد زد: «اما تو گفتی ما با هم دوستیم! گفتی دیگر بره نمی‌خوری!» گرگ پوزخندی زد و گفت: «ای بره‌ی نادان! گرگ همیشه گرگ است و بره همیشه خوراک. هیچ‌وقت نباید به کسی که برای خوردنت آفریده شده اعتماد می‌کردی!» گرگ سیاه  پرید و در یک چشم بر هم زدن، کار تمام شد. باد آرام وزید و تکه‌ های  پشم‌ سفید  را در هوا چرخاند. ( تا درسی باشد برای هر کس که فکر می‌کند می‌توان با دشمنِ ذاتی دوست شد.) ✍️پروینیان رویکرد معرفت‌مدارـمن با گرگ دوست نمی شوم ، دوره تربیت مربی استراتژی برای کودکان 🦋 کانال آیت بین splus.ir/AyatBin eitaa.com/AyatBin کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇 splus.ir/Bartarbin eitaa.com/Bartarbin
شعر «عروسک لیلی» در ظاهر یک ترانه کودکانه و تصویری از بازی معصومانه یک دختربچه با عروسکش است، اما از منظر مباحث «آیت گرگ و بره»، «عدوّ مبین» و «روش‌های انتقال هشیاری وجودی»، حاوی لایه‌های معنایی و تربیتی عمیقی به کودکان است. ادامه ....
۱. نهادینه‌سازی الگوی «هشدار نسبت به دشمن ذاتی» از کودکی در بند دوم شعر آمده است: *«قصه‌ی روباه بد / که یک کلاغو گول زد / قصه‌ی گرگ سیاه / وقتی به گله می‌زد»* این دو بیت مستقیماً به دو نماد کهن الگو هادر حکمت اخلاقی اشاره دارند: * روباه و کلاغ (فریب و تزویر): نماد حیله‌گری و غفلت بر اثر پذیرش چاپلوسی؛ جایی که طمع یا ساده‌دلی طعمه، مقدمه ربوده شدن دارایی‌اش می‌شود. * گرگ سیاه و گله (عدوّ مبین و هجوم مستقیم): نماد همان عداوت ذاتی و نسبت خورنده و خورده‌شده که پیش‌تر بررسی شد. گرگ اینجا یک هم‌بازی یا دوست تغییریافته نیست. لیلی برای به خواب بردن عروسکش، روایت‌های هوشیارکننده از ذات دشمنانِ آشکار را زمزمه می‌کند. این نوعی انتقال شهودی سنت‌های صیانتی و حفاظتی از نسل به نسل است. ۲. پناهگاه امن در برابر درنده‌خویی جهان بیرون در تقابل با خطرِ گرگ سیاه و مکر روباه، فضای پیرامون عروسک سرشار از آرامش، احاطه و پوشش است: *«عروسکِ نازِ نازیش / با آرومی خوابیده / با دست‌های کوچیکش / روش یه لحاف کشیده»* این صحنه یادآور همان مفهومی است که در بحث بره مطرح شد: حصار مزرعه و آغوش گله. کشیدن «لحاف» بر روی عروسک، نماد ایجاد سپر و حصار امنیتی است. کودک در ناخودآگاه خود دریافته که برای بقا در دنیایی که گرگ سیاه در آن کمین کرده، باید حریم امن ساخت، مرز کشید و محافظت کرد. ۳. تقابل پاک‌دلی معصومانه و واقع‌گرایی اخلاقی لیلی در شعر، تصویری است از کودکی که دچار خوش‌بینی توهم‌آلود نسبت به گرگ نشده است. او زیبایی و لطافت را برای حریم خود و عروسکش نگه می‌دارد (*«صدای قشنگ»*، *«عروسک ناز نازی»*)، اما هم‌زمان واقعیت خطرناک بیرون (*«روباه بد»* و *«گرگ سیاه»*) را کتمان نمی‌کند. این تلفیقِ عاطفه با هشیاری، دقیقاً همان سپری است که مانع فریب خوردن در برابر ادعاهای دروغین شکارچیان می‌شود. ✍فریده پروینیان برگرفته رویکرد معرفت‌مدارـمن با گرگ دوست نمی شوم ، دوره تربیت مربی استراتژی برای کودکان 🦋 کانال آیت بین splus.ir/AyatBin eitaa.com/AyatBin کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇 splus.ir/Bartarbin eitaa.com/Bartarbin
داستان بردیا و کامیار این قسمت :فتوت ادامه ...👇
نورِ تند و کورکننده‌ی فلاش گوشی صاف خورده بود وسط چشم‌هایم؛ درخششی مصنوعی از جنس همان فریب‌های بصری که برای تسخیر نگاه‌ها طراحی شده است. اما در میان این هیاهو، تنها چیزی که در برابرم جان داشت، برقِ التماس در چشم‌های پشت شیشه‌ی خیس عینک سینا بود. یقه‌ی مچاله‌اش میان پنجه‌هایم گیر افتاده بود و تقلا کردنش در هوا، مثل پمپاژ مستقیم آدرنالین، لایه‌های سفلیِ وجودم را به غلیان می‌انداخت. در منطقِ آن قفس‌های مدرن مبارزه که ذهنم را بلعیده بود، ترحم معنایی جز سقوط نداشت؛ جهان یا جای درندگان بود یا مسلخِ طعمه‌ها. شعله‌های سرکشِ «شغاف» زبانه می‌کشید؛ شهوتِ دیده‌شدن، کینه‌ای بی‌پایه و خروشِ غریزیِ تسلط. بادِ مسموم و سوزانی از جنس «لَفْح» به جانم افتاده بود که با هر فریاد جمع شعله‌ورتر می‌شد: «بزن کامیار! بذار بفهمه با کی طرفه!»، «لایو داره منفجر می‌شه، بکوبش قهرمان!» بچه‌ها دورم هلهله می‌کردند و لنز دوربین‌ها مثل آینه‌هایی مسخ‌کننده مرا در بر گرفته بود. همان تماشایی را طلب می‌کردم که ریشه در توهم پرومتئوسی داشت؛ آتشی عاریتی برای اثبات خود در چشم دیگران. نَفْسم از اعماق قفسه‌ی سینه زوزه می‌کشید: *«بکوبش به دیوار! مگه تو همون گرگی نیستی که توی استوری‌هات خط‌ونشان می‌کشیدی؟ کفش‌های برند و گران‌قیمتت گلی شده؛ خردش کن تا حساب دست همه بیاد!»* مشتم فشرده شد تا جایی که بند انگشتانم از شدت فشار سفید گشت. صدای لرزانش با لکنت در باران پیچید: «کـ... کامیار، قصدی نداشتم...» خشم و لذتی سوزان به جانم چنگ انداخت؛ همان لذتِ کاذبِ غالب بودن که خاکسترش بعدها روح را می‌سوزاند. با غرش گفتم: «باید زانو بزنی و با آستینت پاکش کنی، وگرنه همین‌جا یادت می‌دم چطور جلوی من راه بری!» گوشی‌ها نزدیک‌تر آمدند. غرق در گرداب این قدرت‌نمایی پوشالی بودم... که ناگهان همه‌چیز ایستاد. صدای گام‌هایی شمرده، سنگین و باوقار، طنین باران و همهمه‌ی کوچه را شکافت. بردیا بود. سیمایش هیچ نشانی از غلیان کینه، اضطراب یا خشم نداشت. در چهره‌اش رگه‌هایی از طمأنینه و سکینه جاری بود؛ بازتابی از اتصال به ساحت «فؤاد» که هیاهوی هیچ لایو و لنزی نمی‌توانست غباری بر آن بنشاند. رگ‌های گردنم از تب‌وتابِ آن نمایش متورم شده بود. با دیدنش دندان بر هم ساییدم و غریدم: «دخالت نکن بردیا! این پسره باید یاد بگیره جلوی کی راه می‌ره!» اما بردیا بی‌آنکه کلامی گزنده یا پرخاشگرانه بگوید، فاصله‌ها را درنوردید و روبه‌رویم ایستاد. پیش از آنکه مشتِ گره‌کرده‌ام سیمای سینا را به خاک و خون بکشد، دستِ استوار بردیا پیش آمد. نه خشونتی در کار بود و نه درگیری؛ حرکتی از سر مهار و فرقان بود که گره پنجه‌هایم را باز کرد. سینا با نفسی بریده از چنگم رها شد و بی‌پناه در پناه دیوار روی زمین سر خورد. حس کردم در پیشگاهِ دوربین‌ها و نگاه‌هایی که برای دیدن خون بال‌بال می‌زدند، پرده‌ی قدرتم دریده شده است. غرور سرکشم طغیان کرد، کنترلم را از کف دادم و فریاد زدم: «دستت رو بکش!» و با تمام شتابِ یک هوک سنگینِ چپ، صورتش را نشانه رفتم. اما بردیا حتی گارد رینگ نگرفت؛ نه برای آسیب زدن دستی بلند کرد و نه ترسی نشان داد. تنها سرش را با درنگی هوشیارانه متمایل ساخت تا ضربه، به جای سر و صورت، بر شانه‌اش فرود آید. صدای برخورد مشت در فضای خیس کوچه پیچید، اما قامت بردیا مثل داربستی از وقار، حتی میلی‌متری پس نرفت؛ کوهی که بادهای هوس و غضب قادر به تکان دادنش نبودند. او بدون هیچ تلافی یا حرکتی تهدیدآمیز، آرام چرخید. دستش را بی‌درنگ و قاطع جلوی لنز گوشی دوستم که جریان این تاریکی را زنده مخابره می‌کرد گرفت. با صدایی بم، باصلابت و فارغ از هرگونه تزلزل، درست در چشمان او نگریست: «خاموشش کن. فیلم گرفتن از شکستن آبروی یه آدم، نامردیه. آتشِ این رسوایی دامن همه رو می‌گیره؛ همین حالا ببندش.» نور زننده‌ی فلاش پشت انگشتان بردیا خاموش شد، و همراه با آن، صحنه‌ی خروش و خودنمایی در برابری زلال از فتوت و مهار نفس، یکباره در بهتی سنگین فرو رفت. ✍پروینیان 🦋 کانال آیت بین splus.ir/AyatBin eitaa.com/AyatBin کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇 splus.ir/Bartarbin eitaa.com/Bartarbin
✨ اختتامیه سومین جشنواره حکمت و استراتژی برای کودکان و نوجوانان آقای علی باقری‌ازغندی و بانو سمیرا عبدالله‌زاده به عنوان آموزگاران برتر سال و  بانو زهرا ایزدی مدرک سطح ۲ و آقایان محمدرضا رخیان و سیدمحسن جوادزاده مدرک سطح یک را دریافت کردند. تمامی این عزیزان از اعضای اندیشکده رؤیت می باشند. امیدداریم که در پناه خدا محفوظ باشند. 🦋 کانال آیت بین splus.ir/AyatBin eitaa.com/AyatBin کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇 splus.ir/Bartarbin eitaa.com/Bartarbin
🦋 کانال آیت بین splus.ir/AyatBin eitaa.com/AyatBin کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇 splus.ir/Bartarbin eitaa.com/Bartarbin