همان شب اول تابستان، بردیا دفترچه برنامهریزیاش را روی میز باز کرد. کلام حاجآقا احسانی در آخرین جلسه خودشناسی مسجد هنوز در گوشش زنگ میزد: «بچهها، قرآن میفرماید: فَإِذَا فَرَغْتَ فَانصَبْ؛ یعنی همین که از کاری فارغ شدی، بلافاصله به کار سازنده بعدی بپرداز. اگر برای تکتک ساعتهایتان برنامه نداشته باشید، شیطان مدیریت ذهن و زمانتان را به دست میگیرد.» بردیا با خطی خوش، ساعتهای روزش را تقسیم کرد: سحرخیزی و ورزش، کمک به پدر در کارگاه، مطالعه کتابهای علمی و شرکت در کلاسهای مسجد.
در آن سوی اتاق، کامیار روی تخت دراز کشیده بود و با لبخندی از سر آسودگی به سقف خیره شده بود. وقتی بردیا دفترچهاش را به او نشان داد و پیشنهاد داد با هم برنامهریزی کنند، کامیار دستش را به نشانه بیخیالی تکان داد و گفت: «سه ماه تابستون اومده که فقط استراحت کنیم و آزاد باشیم، بردیا! کی حوصله داره دوباره برای خودش قانون و برنامه بذاره؟»
هفتههای اول تابستان برای کامیار با خوابیدن تا لنگ ظهر و پرسه زدن در کوچه و فضای مجازی گذشت. اما خیلی زود، همان خلأ زمانی و «اوقات فراغت» بیهدف، دروازهای شد برای نفوذ وسوسههای پنهان یا همان «نَزْغ» شیطان.
کامیار و چند نفر از دوستانش در محله که آنها هم هیچ برنامهای نداشتند، کمکم از «اصول» زندگی—مثل یادگیری مهارت، رشد فکری و حفظ رفاقت—فاصله گرفتند و تمام انرژیشان را صرف «فروع» و حواشی بیارزش کردند. بحثهایشان شده بود کلکل بر سر اینکه چه کسی در فضای مجازی دنبالکننده بیشتری دارد، لباس چه کسی مارکتر است، یا کدام دسته از بچههای محل سرتر هستند.
از آنجا که پرداختن به شاخهها و فروع، ذاتاً بستر اختلاف و تفرقه است، دوستیِ ظاهرِ آنها خیلی زود به رقابتهای مسموم تبدیل شد. شیطان با بزرگنمایی خطاهای کوچک و ایجاد سوءظن، میان بچههای محله جبههبندی راه انداخت. روزی سر یک شوخی ساده در گروه مجازی، بحث بالا گرفت؛ حرفها تقطیع شد، به یکدیگر برچسب زدند و نیتخوانی شروع شد.
کامیار که ذهنش از بیبرنامگی و حواشی پر شده بود، هر روز عصبیتر و پرتنشتر به خانه برمیگشت. یک عصر مردادماه، وقتی بردیا پس از بازگشت از کارگاه با چهرهای بشاش و پرانرژی مشغول مرتب کردن کتابهایش بود، کامیار بیدلیل به او پرید: «تو هم که همش دنبال اینی که خودت رو پیش بابا و حاجآقا شیرین کنی! فکر کردی از همه بهتری؟»
بردیا با آرامش نگاهش کرد. او به جای آنکه وارد بازی کلکل و تنازع شود—که نتیجهاش فقط سستی و هدر رفتن توان بود—خشمش را مهار کرد و با «قول احسن» پاسخ داد: «داداش، من فقط دارم سعی میکنم وقتم رو تلف نکنم. بیا فردا با هم بریم کارگاه یا سالن ورزش، حالمون عوض میشه.»
اما کامیار که در چرخه لجاجت افتاده بود، اعتنایی نکرد و دوباره به پاتوق همیشگیاش در پارک رفت.
روزهای تابستان یکی پس از دیگری ورق خوردند و باد خنک شهریور از راه رسید. شبِ قبل از بازگشایی مدارس، کامیار روی تختش نشسته بود و به سه ماه گذشته نگاه میکرد. نه مهارتی یاد گرفته بود، نه کتابی خوانده بود و نه حتی آرامشی در دلش مانده بود. گوشیاش پر از گروههایی بود که به خاطر دعوا و قهر از آنها بیرون آمده بود؛ با نصف بچههای محل کدورت داشت، اعصابش فرسوده بود و دستش از هر دستاوردی خالی مانده بود.
در همان لحظه، نگاهش به بردیا افتاد که با لبخندی آرام، گواهی پایان دوره فنی کارگاه و دفترچه یادداشتهای پر از نکتهاش را در کیف میگذاشت. بردیا مثل یک بنای محکم و باصلابت بود، در حالی که کامیار احساس میکرد از درون تهی و آسیبپذیر شده است.
کامیار نفس عمیقی کشید و سرش را میان دستانش گرفت. تازه معنای حرف اول تابستان بردیا را با تمام وجود درک کرده بود: او گمان میکرد بدون برنامه «آزاد» است، اما در حقیقت، بیبرنامگی و فراغت بیهدف باعث شده بود شیطان مدیریت ذهن و زمانش را در دست بگیرد، او را درگیر حواشی و تفرقه کند و تمام سرمایهی جوانیاش را به تاراج ببرد.
کامیار بلند شد، به سمت میز بردیا رفت و با صدایی آرام اما مصمم گفت: «بردیا، فردا سال تحصیلی جدید شروع میشه... میشه برای من هم یه دفترچه برنامهریزی بیاری؟ دیگه نمیخوام حتی یک ساعت خالی بدون برنامه داشته باشم.»
✍پروینیان
🦋 کانال آیت بین
splus.ir/AyatBin
eitaa.com/AyatBin
کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇
splus.ir/Bartarbin
eitaa.com/Bartarbin
هدایت شده از برتربین | اندیشکده رؤیت
7.1M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
کار لگویی جالب در خصوص پیام کوتاه ایران: +2,000 کیلومتر 🚀
با آتش بازی نکنید. به خانه برگردید.
ایران، محدودیت 2000 کیلومتری موشکهای خود را لغو کرد: دوران جدید بازدارندگی تحت رهبری معظم سید مجتبی خامنهای
ایران پیامی روشن به دشمنان خود ارسال میکند:
دوران محدودیتهای جغرافیایی در دفاع از خود به پایان رسیده است.
کانال جامع برتربین | اندیشکده رؤیت 👇
splus.ir/Bartarbin
eitaa.com/Bartarbin
🔰هوالحکیم
💠 جلسه ۱۵۴ اتاق کودک با عنوان:
✨رویکرد آیتمدار (۲۸)
🔸بچهها ! عسل آیت عقله
۱۴ بهمن ماه ۱۴۰۳
🌐 مشاهده
https://www.youtube.com/watch?v=Mp7_VECn8DQ
https://www.aparat.com/v/wopeue5
منبع:
@strategistkids
✨محورهای اصلی جلسه:
۱. آیتبینی و تربیت قدرت تفکر در کودکان: پرورش توانایی شناخت نشانههای الهی در طبیعت و وجود انسان و ارتقای سواد الهی.
۲. عسل؛ آیت عقل و زنبور عسل؛ آیت معلمی: تشبیه عقل نهفته در وجود انسان به شهد گل و نقش پیامبران و معلمان در استخراج و پرورش آن.
۳. گردهافشانی؛ کارکرد دوم معلمی: انتقال معرفت و بارور کردن ذهن و قلب مخاطب برای شکلگیری فکر، باور و حکمت جدید.
۴. تفاوت زنبور عسل و زنبور انگلی؛ دو الگوی متضاد معلمی: تقابل معلمی عقلپرور و شکوفاکننده استعدادها با معلمی مخرب و تحمیلکننده افکار.
۵. مسئولیت عمومی معلمی در جامعه: تبیین نقش معلمی برای همه افراد، از والدین و مدیران تا رسانهها و نهادهای اجتماعی.
۶. ضرورت معلمی برای استمرار حیات اجتماعی: بررسی نقش معلمان حقیقی در باروری فکری جامعه و پیامدهای فقدان معلمی مولد با استفاده از انیمیشن «بری زنبوره».
۷. روش آموزش آیتها به کودکان: آموزش تدریجی نشانههای الهی؛ از شناخت آیات ساده تا ترکیب آنها و رسیدن به تفکر و درک مفاهیم پیچیدهتر.
۸. نقد نظام آموزشی معاصر و خطر نابودی تفکر مستقل: نقد انتقال اطلاعات آماده، علم بازارمحور، محتوای سطحی رسانهای و واگذاری تفکر به هوش مصنوعی.
🦋 کانال آیت بین
splus.ir/AyatBin
eitaa.com/AyatBin
آیت «آفتابپرست» با شعار «من رنگ عوض نمیکنم»
(خلاصه ی جلسه سوم از استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
چارچوب اجرایی (طرح سخن) برای کلاسهای استراتژی کودک
مربی برای هر جلسه باید یک «طرح سخن» منظم در چهار بخش داشته باشد:
۱. پرده اول (معرفت به معلوم): معرفی کامل و جذاب یک پدیده طبیعی (آیت).
3. پرده دوم (تبیین حکمت و مجهول): اتصال ویژگیهای آن پدیده به رفتارهای فردی و اجتماعی انسانها با مثالهای ساده و متناسب با سن کودک.
4. پرده سوم (درس و عبرت) و مؤخره: ارائه شعار نهایی (بشارت یا انذار) و در انتها، جمعبندی با پرسش و پاسخ، تمرین یا داستانگویی.
۳. نمونه عملی و کارگاهی: آیت «آفتابپرست» (شعار: من رنگ عوض نمیکنم)
* گام اول؛ معلوم (شناخت آفتابپرست): آفتابپرست خزندهای خونسرد و کمتحرک است که چشمهایش جداگانه میچرخند و زبان بسیار بلندی دارد. تفاوت اساسی او با سایر حیوانات یا نیروهای نظامی (که برای حفظ جان و دفاع «استتار» میکنند) این است که آفتابپرست از سرِ تنبلی و منفعتطلبی، همرنگ محیط میشود و کمین میکند تا شکار را غافلگیر کند.
ادامه ...
* گام دوم؛ مجهول (تطبیق با انسان و محیط): انسانها نیز به واسطه عنصر «عادت» و «همنشینی»، به شدت از محیط تأثیر میگیرند و بدون اراده همرنگ اطرافیان میشوند. اگر محیط آلوده به دروغ، طمع، سوداگری یا بیقانونی باشد، فردِ منفعل به رنگ محیط درآمده و دچار «فسق» (عبور از یک حد) و «فجور» (قانونشکنی مکرر) میشود. در ادبیات عامه به چنین فردِ بیثبات و ابنالوقتی «ملوّن» یا «عنصر حزب باد» میگویند.
* گام سوم؛ درس و عبرت (انذار و انگیزهبخشی):
* ضربالمثل «خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو» از نظر اخلاقی و قرآنی مردود است.
* شعار نهایی: «من رنگ عوض نمیکنم». انسان نباید مانند آفتابپرست منفعل و تابع محیط باشد؛ بلکه باید مانند «یوزپلنگ» و «ببر» با اتکا به قدرت و اصالت درونی خود عمل کند. کودک باید یاد بگیرد که «ثبات شخصیت» داشته باشد و به جای رنگ گرفتن از محیط، بر محیط غلبه کند و جامعه را به رنگ ارزشها و عقلانیت خود درآورد.
(خلاصه ی جلسه سوم از استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
🦋 کانال آیت بین
splus.ir/AyatBin
eitaa.com/AyatBin
کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇
splus.ir/Bartarbin
eitaa.com/Bartarbin
«تلهی مخملی»
(داستانی برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
در دلِ جنگلی که آفتاب به سختی از میان شاخوبرگهای درهمتنیده راهی به زمین باز میکرد، آفتابپرستی تنبل و فرصتطلب زندگی میکرد. او به حیواناتِ جنگل که برای یافتن غذا میدویدند و عرق میریختند، در دل میخندید. به نظرش تلاش کردن اوجِ بیعقلی بود؛ چرا باید به خودش زحمت میداد، وقتی میتوانست بیحرکت روی شاخهای لم بدهد و تنها با یک ترفندِ زیرکانه، دیگران را فریب بدهد؟
کافی بود نفس عمیقی بکشد؛ آنوقت انگار نقاشی نامرئی با قلممویی جادویی از روی سر تا نوکِ دمش را رنگ میزد. یک ثانیه بعد، دیگر خبری از خودش نبود؛ تبدیل میشد به تکهای از پوستِ زبر و قهوهایِ درخت، یا برگی سبز و آرام که در نسیم تاب میخورد. دو چشمِ برجسته و لنگهبهلنگهاش مثل دو دوربینِ مداربسته، هر کدام جداگانه به یک سمت میچرخیدند و همهجا را میپاییدند. سنجاقکها و ملخهای بازیگوش که خیال میکردند روی شاخهای بیجان فرود آمدهاند، ناگهان با پرتابِ برقآسای زبانِ دراز و چسبناک او غافلگیر میشدند. تـق! شکار تمام بود. او آنقدر این بازیِ فریب را تکرار کرده بود که دیگر اصلاً یادش نمیآمد رنگِ واقعیِ خودش چیست.
ادامه ...
یک روز گرم و آفتابی، آفتابپرست برای شکار به نقطهای جدید و ناشناخته خزید. ناگهان چشمش به یک شاهکار افتاد: گلی غولپیکر با گلبرگهای سرخ و مخملی که عطرِ شیرین و مستکنندهاش، مثل یک موسیقیِ خوابآور در هوا پیچیده بود. با غرور با خود گفت: «چه جای بینقصی! بوی این گل حتماً پروانهها و زنبورهای زیادی را به اینجا میکشاند.»
با خونسردی روی کاسبرگِ نرم و گرم آن خزید. در چند ثانیه، پوستش به رنگِ سرخِ آتشین درآمد و کاملاً شبیه یکی از گلبرگهای زیبای آن گیاه شد. لبخندِ پیروزی روی لبش نشست و منتظر اولین شکار ماند.
اما هنوز پلک نزده بود که زمینِ زیرِ پایش لرزید. تارهای ظریفِ درون گل تکان خوردند.
شـتـرق!
گلبرگهای مخملی مثل درهای سنگینِ یک گاوصندوقِ آهنی به هم کوبیده شدند و روی هم قفل شدند.
همهجا در تاریکیِ مطلق فرو رفت. هوا سنگین و چسبناک بود و قلبِ آفتابپرست تندتند میکوبید. با وحشت تمام زورش را زد؛ پوستش را سبز کرد، قهوهای کرد، خاکستری کرد... اما در آن تاریکیِ مطلق، دیگر نه چشمی بود که فریب بخورد و نه راهی برای فرار. شکارچیِ رنگارنگی که تمام عمر با تکیه بر فریب و تغییر رنگ، دیگران را به دام میانداخت، سرانجام روی میزِ شامِ شکارچیِ بزرگتری نشسته بود،گل گوشتخوار اصلاً برایش مهم نبود او چه رنگی است.
✍پروینیان
(برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
🦋 کانال آیت بین
splus.ir/AyatBin
eitaa.com/AyatBin
کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇
splus.ir/Bartarbin
eitaa.com/Bartarbin