آیت «آفتابپرست» با شعار «من رنگ عوض نمیکنم»
(خلاصه ی جلسه سوم از استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
چارچوب اجرایی (طرح سخن) برای کلاسهای استراتژی کودک
مربی برای هر جلسه باید یک «طرح سخن» منظم در چهار بخش داشته باشد:
۱. پرده اول (معرفت به معلوم): معرفی کامل و جذاب یک پدیده طبیعی (آیت).
3. پرده دوم (تبیین حکمت و مجهول): اتصال ویژگیهای آن پدیده به رفتارهای فردی و اجتماعی انسانها با مثالهای ساده و متناسب با سن کودک.
4. پرده سوم (درس و عبرت) و مؤخره: ارائه شعار نهایی (بشارت یا انذار) و در انتها، جمعبندی با پرسش و پاسخ، تمرین یا داستانگویی.
۳. نمونه عملی و کارگاهی: آیت «آفتابپرست» (شعار: من رنگ عوض نمیکنم)
* گام اول؛ معلوم (شناخت آفتابپرست): آفتابپرست خزندهای خونسرد و کمتحرک است که چشمهایش جداگانه میچرخند و زبان بسیار بلندی دارد. تفاوت اساسی او با سایر حیوانات یا نیروهای نظامی (که برای حفظ جان و دفاع «استتار» میکنند) این است که آفتابپرست از سرِ تنبلی و منفعتطلبی، همرنگ محیط میشود و کمین میکند تا شکار را غافلگیر کند.
ادامه ...
* گام دوم؛ مجهول (تطبیق با انسان و محیط): انسانها نیز به واسطه عنصر «عادت» و «همنشینی»، به شدت از محیط تأثیر میگیرند و بدون اراده همرنگ اطرافیان میشوند. اگر محیط آلوده به دروغ، طمع، سوداگری یا بیقانونی باشد، فردِ منفعل به رنگ محیط درآمده و دچار «فسق» (عبور از یک حد) و «فجور» (قانونشکنی مکرر) میشود. در ادبیات عامه به چنین فردِ بیثبات و ابنالوقتی «ملوّن» یا «عنصر حزب باد» میگویند.
* گام سوم؛ درس و عبرت (انذار و انگیزهبخشی):
* ضربالمثل «خواهی نشوی رسوا همرنگ جماعت شو» از نظر اخلاقی و قرآنی مردود است.
* شعار نهایی: «من رنگ عوض نمیکنم». انسان نباید مانند آفتابپرست منفعل و تابع محیط باشد؛ بلکه باید مانند «یوزپلنگ» و «ببر» با اتکا به قدرت و اصالت درونی خود عمل کند. کودک باید یاد بگیرد که «ثبات شخصیت» داشته باشد و به جای رنگ گرفتن از محیط، بر محیط غلبه کند و جامعه را به رنگ ارزشها و عقلانیت خود درآورد.
(خلاصه ی جلسه سوم از استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
🦋 کانال آیت بین
splus.ir/AyatBin
eitaa.com/AyatBin
کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇
splus.ir/Bartarbin
eitaa.com/Bartarbin
«تلهی مخملی»
(داستانی برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
در دلِ جنگلی که آفتاب به سختی از میان شاخوبرگهای درهمتنیده راهی به زمین باز میکرد، آفتابپرستی تنبل و فرصتطلب زندگی میکرد. او به حیواناتِ جنگل که برای یافتن غذا میدویدند و عرق میریختند، در دل میخندید. به نظرش تلاش کردن اوجِ بیعقلی بود؛ چرا باید به خودش زحمت میداد، وقتی میتوانست بیحرکت روی شاخهای لم بدهد و تنها با یک ترفندِ زیرکانه، دیگران را فریب بدهد؟
کافی بود نفس عمیقی بکشد؛ آنوقت انگار نقاشی نامرئی با قلممویی جادویی از روی سر تا نوکِ دمش را رنگ میزد. یک ثانیه بعد، دیگر خبری از خودش نبود؛ تبدیل میشد به تکهای از پوستِ زبر و قهوهایِ درخت، یا برگی سبز و آرام که در نسیم تاب میخورد. دو چشمِ برجسته و لنگهبهلنگهاش مثل دو دوربینِ مداربسته، هر کدام جداگانه به یک سمت میچرخیدند و همهجا را میپاییدند. سنجاقکها و ملخهای بازیگوش که خیال میکردند روی شاخهای بیجان فرود آمدهاند، ناگهان با پرتابِ برقآسای زبانِ دراز و چسبناک او غافلگیر میشدند. تـق! شکار تمام بود. او آنقدر این بازیِ فریب را تکرار کرده بود که دیگر اصلاً یادش نمیآمد رنگِ واقعیِ خودش چیست.
ادامه ...
یک روز گرم و آفتابی، آفتابپرست برای شکار به نقطهای جدید و ناشناخته خزید. ناگهان چشمش به یک شاهکار افتاد: گلی غولپیکر با گلبرگهای سرخ و مخملی که عطرِ شیرین و مستکنندهاش، مثل یک موسیقیِ خوابآور در هوا پیچیده بود. با غرور با خود گفت: «چه جای بینقصی! بوی این گل حتماً پروانهها و زنبورهای زیادی را به اینجا میکشاند.»
با خونسردی روی کاسبرگِ نرم و گرم آن خزید. در چند ثانیه، پوستش به رنگِ سرخِ آتشین درآمد و کاملاً شبیه یکی از گلبرگهای زیبای آن گیاه شد. لبخندِ پیروزی روی لبش نشست و منتظر اولین شکار ماند.
اما هنوز پلک نزده بود که زمینِ زیرِ پایش لرزید. تارهای ظریفِ درون گل تکان خوردند.
شـتـرق!
گلبرگهای مخملی مثل درهای سنگینِ یک گاوصندوقِ آهنی به هم کوبیده شدند و روی هم قفل شدند.
همهجا در تاریکیِ مطلق فرو رفت. هوا سنگین و چسبناک بود و قلبِ آفتابپرست تندتند میکوبید. با وحشت تمام زورش را زد؛ پوستش را سبز کرد، قهوهای کرد، خاکستری کرد... اما در آن تاریکیِ مطلق، دیگر نه چشمی بود که فریب بخورد و نه راهی برای فرار. شکارچیِ رنگارنگی که تمام عمر با تکیه بر فریب و تغییر رنگ، دیگران را به دام میانداخت، سرانجام روی میزِ شامِ شکارچیِ بزرگتری نشسته بود،گل گوشتخوار اصلاً برایش مهم نبود او چه رنگی است.
✍پروینیان
(برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
🦋 کانال آیت بین
splus.ir/AyatBin
eitaa.com/AyatBin
کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇
splus.ir/Bartarbin
eitaa.com/Bartarbin
« همرنگ شدن سیاهپر»
در حاشیهی یک باغِ پرگل و سرسبز، کلاغِ کوچکی به نام «سیاهپر» زندگی میکرد. سیاهپر پرهایی کاملاً سیاه و ساده داشت .
هر روز صبح، وقتی دستهای از پرندگانِ رنگارنگ—از سهرههای زرد و سرخ گرفته تا طوطیهای سبز و فیروزهای—روی شاخههای درختانِ باغ جمع میشدند و با هم آواز میخواندند، سیاهپر از دور نگاه میکرد. دلش میخواست او هم مثل آنها پرهای رنگین و درخشان داشته باشدو همرنگشان شود تا در جمعشان پذیرفته شود و دیگر کسی به او نگوید: «تو با ما فرق داری.»
با خودش فکر کرد: «چرا باید همیشه با این رنگِ ساده و تیره باشم؟ اگر همرنگِ آنها نشوم، شاید هیچوقت در این جمعِ شاد و پررنگ جایی نداشته باشم.»
آن روز، وقتی پرندگانِ باغ در گوشهای پرریزی کرده بودند، سیاهپر پرهای افتادهی زرد، نارنجی، آبی و سبز را از روی زمین جمع کرد. با صمغِ غلیظِ درختان، آن پرهای رنگارنگ را لای پرهای خودش فرو برد و به بدنش چسباند. وقتی جلوی آبِ زلالِ حوض ایستاد و تصویرش را دید، لبخندی زد: «حالا دیگر همرنگِ بقیهام! هیچکس نمیفهمد من همان کلاغِ سادهی دیروز هستم.»
سیاهپر با غرور به سمت شاخهی پرندگان رفت و تلاش کرد با لحن و حرکات آنها رفتار کند. چند پرنده که او را با آن رنگهای عجیب و چسباندهشده دیدند، با تعجب نگاهش کردند، اما چون رنگهایش شبیه پرندگانِ باغ بود، برای لحظهای پذیرفتندش. سیاهپر خوشحال بود که بالاخره «همرنگِ جماعت» شده است.
ادامه ....
اما طولی نکشید که ابرهای تیره آسمان را پوشاندند و بارانی ناگهانی و تند شروع به باریدن کرد.
قطرههای باران که روی پرهای چسباندهشده ریخت، صمغها را نرم و جاری کرد. پرهای رنگارنگ و صمغهای لزج روی بالها و بدنِ سیاهپر راه افتادند و وقتی او برای فرار از باران به پایین پرید، صمغهای جاریشده پاها و پرهایش را به گل و خاکِ زمین چسباند. سیاهپر هر چه تلاش کرد بال بزند و پرواز کند، نتوانست؛ بالهای سنگین و چسبیدهاش در گل و لای گیر کرده بودند و پرندگانِ دیگر با سرعت از میانِ شاخهها پریدند و دور شدند.
در همان لحظه، روباهِ گرسنهای که در آن نزدیکی پرسه میزد، بوی صمغ و صدای تقلای کلاغ را شنید. روباه با قدمهایی بیصدا جلو آمد و کلاغِ درمانده را دید که به خاطر آن پرهای قرضی و صمغهای جاریشده، روی زمین میخکوب شده و هیچ راه فراری ندارد.
روباه با پوزخندی فرصت را غنیمت شمرد و سیاهپر را شکار کرد؛ همان پرندهای که برای همرنگ شدن با دیگران از ذاتِ واقعیاش دست کشیده بود، در لحظهی خطر، بیدفاع و اسیرِ همان رنگآمیزیِ ساختگی شد.
✍پروینیان
(برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
🦋 کانال آیت بین
splus.ir/AyatBin
eitaa.com/AyatBin
کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇
splus.ir/Bartarbin
eitaa.com/Bartarbin