یک روز گرم و آفتابی، آفتابپرست برای شکار به نقطهای جدید و ناشناخته خزید. ناگهان چشمش به یک شاهکار افتاد: گلی غولپیکر با گلبرگهای سرخ و مخملی که عطرِ شیرین و مستکنندهاش، مثل یک موسیقیِ خوابآور در هوا پیچیده بود. با غرور با خود گفت: «چه جای بینقصی! بوی این گل حتماً پروانهها و زنبورهای زیادی را به اینجا میکشاند.»
با خونسردی روی کاسبرگِ نرم و گرم آن خزید. در چند ثانیه، پوستش به رنگِ سرخِ آتشین درآمد و کاملاً شبیه یکی از گلبرگهای زیبای آن گیاه شد. لبخندِ پیروزی روی لبش نشست و منتظر اولین شکار ماند.
اما هنوز پلک نزده بود که زمینِ زیرِ پایش لرزید. تارهای ظریفِ درون گل تکان خوردند.
شـتـرق!
گلبرگهای مخملی مثل درهای سنگینِ یک گاوصندوقِ آهنی به هم کوبیده شدند و روی هم قفل شدند.
همهجا در تاریکیِ مطلق فرو رفت. هوا سنگین و چسبناک بود و قلبِ آفتابپرست تندتند میکوبید. با وحشت تمام زورش را زد؛ پوستش را سبز کرد، قهوهای کرد، خاکستری کرد... اما در آن تاریکیِ مطلق، دیگر نه چشمی بود که فریب بخورد و نه راهی برای فرار. شکارچیِ رنگارنگی که تمام عمر با تکیه بر فریب و تغییر رنگ، دیگران را به دام میانداخت، سرانجام روی میزِ شامِ شکارچیِ بزرگتری نشسته بود،گل گوشتخوار اصلاً برایش مهم نبود او چه رنگی است.
✍پروینیان
(برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
🦋 کانال آیت بین
splus.ir/AyatBin
eitaa.com/AyatBin
کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇
splus.ir/Bartarbin
eitaa.com/Bartarbin
« همرنگ شدن سیاهپر»
در حاشیهی یک باغِ پرگل و سرسبز، کلاغِ کوچکی به نام «سیاهپر» زندگی میکرد. سیاهپر پرهایی کاملاً سیاه و ساده داشت .
هر روز صبح، وقتی دستهای از پرندگانِ رنگارنگ—از سهرههای زرد و سرخ گرفته تا طوطیهای سبز و فیروزهای—روی شاخههای درختانِ باغ جمع میشدند و با هم آواز میخواندند، سیاهپر از دور نگاه میکرد. دلش میخواست او هم مثل آنها پرهای رنگین و درخشان داشته باشدو همرنگشان شود تا در جمعشان پذیرفته شود و دیگر کسی به او نگوید: «تو با ما فرق داری.»
با خودش فکر کرد: «چرا باید همیشه با این رنگِ ساده و تیره باشم؟ اگر همرنگِ آنها نشوم، شاید هیچوقت در این جمعِ شاد و پررنگ جایی نداشته باشم.»
آن روز، وقتی پرندگانِ باغ در گوشهای پرریزی کرده بودند، سیاهپر پرهای افتادهی زرد، نارنجی، آبی و سبز را از روی زمین جمع کرد. با صمغِ غلیظِ درختان، آن پرهای رنگارنگ را لای پرهای خودش فرو برد و به بدنش چسباند. وقتی جلوی آبِ زلالِ حوض ایستاد و تصویرش را دید، لبخندی زد: «حالا دیگر همرنگِ بقیهام! هیچکس نمیفهمد من همان کلاغِ سادهی دیروز هستم.»
سیاهپر با غرور به سمت شاخهی پرندگان رفت و تلاش کرد با لحن و حرکات آنها رفتار کند. چند پرنده که او را با آن رنگهای عجیب و چسباندهشده دیدند، با تعجب نگاهش کردند، اما چون رنگهایش شبیه پرندگانِ باغ بود، برای لحظهای پذیرفتندش. سیاهپر خوشحال بود که بالاخره «همرنگِ جماعت» شده است.
ادامه ....
اما طولی نکشید که ابرهای تیره آسمان را پوشاندند و بارانی ناگهانی و تند شروع به باریدن کرد.
قطرههای باران که روی پرهای چسباندهشده ریخت، صمغها را نرم و جاری کرد. پرهای رنگارنگ و صمغهای لزج روی بالها و بدنِ سیاهپر راه افتادند و وقتی او برای فرار از باران به پایین پرید، صمغهای جاریشده پاها و پرهایش را به گل و خاکِ زمین چسباند. سیاهپر هر چه تلاش کرد بال بزند و پرواز کند، نتوانست؛ بالهای سنگین و چسبیدهاش در گل و لای گیر کرده بودند و پرندگانِ دیگر با سرعت از میانِ شاخهها پریدند و دور شدند.
در همان لحظه، روباهِ گرسنهای که در آن نزدیکی پرسه میزد، بوی صمغ و صدای تقلای کلاغ را شنید. روباه با قدمهایی بیصدا جلو آمد و کلاغِ درمانده را دید که به خاطر آن پرهای قرضی و صمغهای جاریشده، روی زمین میخکوب شده و هیچ راه فراری ندارد.
روباه با پوزخندی فرصت را غنیمت شمرد و سیاهپر را شکار کرد؛ همان پرندهای که برای همرنگ شدن با دیگران از ذاتِ واقعیاش دست کشیده بود، در لحظهی خطر، بیدفاع و اسیرِ همان رنگآمیزیِ ساختگی شد.
✍پروینیان
(برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
🦋 کانال آیت بین
splus.ir/AyatBin
eitaa.com/AyatBin
کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇
splus.ir/Bartarbin
eitaa.com/Bartarbin
«همرنگ جماعت »
در دامنهی کوهی بلند، روستایی بزرگ و پرجمعیت وجود داشت که میان درهای عمیق قرار گرفته بود. سالها پیش، مردمان این روستا سرچشمهی زلال و آبیرنگی داشتند که از دل سنگها میجوشید و تمام باغها و خانهها را سیراب میکرد. اما به مرور زمان، کارگاههای ریختهگری و کورههای زغالسنگ در بالای دره ساخته شدند و دود و خاکسترشان آرامآرام بر سر و روی روستا نشست.
ابتدا مردم از سیاهیِ آب و دودهی هوا شکایت میکردند، اما کمکم عادت کردند. هر کس که صبح از خواب بیدار میشد، دست و صورتش را با آبِ خاکستریِ جویبار میشست و لباسهای دودهگرفتهاش را میپوشید. در آن روستا، تمیز بودن و لباس سفید پوشیدن عجیب و مسخره به نظر میرسید.
پسرکی به نام «کیارش» در این روستا زندگی میکرد که مادرش همیشه به او میگفت: «مبادا مثل بقیه به این سیاهی عادت کنی؛ سرچشمهی اصلی هنوز پشت صخرههای بالادست زنده و زلال است.» کیارش هر روز صبح زود از صخرههای سخت بالا میرفت، از همان چشمهی بلورین و زلال آب برمیداشت، صورتش را میشست و پیراهن سفید و پاکیزهاش را بر تن میکرد.
وقتی کیارش با پیراهن سفید و چهرهی درخشان وارد کوچههای خاکستری روستا میشد، همسالانش دورش جمع میشدند و به او میخندیدند. پسرِ بزرگترِ کوچه با پوزخند میگفت: «نگاه کنید! انگار از دنیای دیگری آمده. در شهرِ خاکستریها، پیراهن سفید پوشیدن مایهی رسوایی است!» و پیرمردهای روستا که روی سکوها نشسته بودند، سر تکان میدادند و زیر لب تکرار میکردند: «پسرجان، خواهی نشوی رسوا، همرنگ جماعت شو!»
ادامه...
این تمسخرها و نگاههای سنگین هر روز تکرار میشد. یک روز عصر، کیارش که از طعنههای بچهها خسته و دلگیر شده بود، کنار جویبارِ تیره ایستاد. با خودش گفت: «شاید حق با آنهاست. چرا باید همیشه تنها باشم و همه به من بخندند؟ اگر من هم مثل بقیه صورتم را با همین آب بشویم و پیراهنم را خاکستری کنم، دیگر کسی مسخرهام نمیکند و در جمعشان پذیرفته میشوم.»
خم شد تا دستش را در آبِ دودهگرفته فرو ببرد، اما ناگهان نگاهش به انعکاسِ خودش در کوزهی آب زلالی افتاد که صبح از چشمه آورده بود. چهرهی روشن و پاکیزهاش را دید و به یاد حرف مادرش افتاد: «اگر همه به تاریکی عادت کنند، کسی که چراغی در دست دارد دیوانه به نظر میرسد؛ اما تاریکی را فقط همان چراغ میتواند شکست بدهد.»
کیارش دستش را عقب کشید. او تصمیم گرفت رنگ عوض نکند، حتی اگر تمام روستا او را رسوا و عجیب بدانند.
ادامه...