eitaa logo
آیت بین (حکمت و استراتژی)
2.1هزار دنبال‌کننده
349 عکس
327 ویدیو
13 فایل
باقری هستم مدیر اندیشکده رؤیت @Bartarbin پیام به مدیر @Andishkadeh_rowyat
مشاهده در ایتا
دانلود
اما طولی نکشید که ابرهای تیره آسمان را پوشاندند و بارانی ناگهانی و تند شروع به باریدن کرد. قطره‌های باران که روی پرهای چسبانده‌شده ریخت، صمغ‌ها را نرم و جاری کرد. پرهای رنگارنگ و صمغ‌های لزج روی بال‌ها و بدنِ سیاه‌پر راه افتادند و وقتی او برای فرار از باران به پایین پرید، صمغ‌های جاری‌شده پاها و پرهایش را به گل و خاکِ زمین چسباند. سیاه‌پر هر چه تلاش کرد بال بزند و پرواز کند، نتوانست؛ بال‌های سنگین و چسبیده‌اش در گل و لای گیر کرده بودند و پرندگانِ دیگر با سرعت از میانِ شاخه‌ها پریدند و دور شدند. در همان لحظه، روباهِ گرسنه‌ای که در آن نزدیکی پرسه می‌زد، بوی صمغ و صدای تقلای کلاغ را شنید. روباه با قدم‌هایی بی‌صدا جلو آمد و کلاغِ درمانده را دید که به خاطر آن پرهای قرضی و صمغ‌های جاری‌شده، روی زمین میخکوب شده و هیچ راه فراری ندارد. روباه با پوزخندی فرصت را غنیمت شمرد و سیاه‌پر را شکار کرد؛ همان پرنده‌ای که برای هم‌رنگ شدن با دیگران از ذاتِ واقعی‌اش دست کشیده بود، در لحظه‌ی خطر، بی‌دفاع و اسیرِ همان رنگ‌آمیزیِ ساختگی شد. ✍پروینیان (برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم ) 🦋 کانال آیت بین splus.ir/AyatBin eitaa.com/AyatBin کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇 splus.ir/Bartarbin eitaa.com/Bartarbin
«همرنگ جماعت » در دامنه‌ی کوهی بلند، روستایی بزرگ و پرجمعیت وجود داشت که میان دره‌ای عمیق قرار گرفته بود. سال‌ها پیش، مردمان این روستا سرچشمه‌ی زلال و آبی‌رنگی داشتند که از دل سنگ‌ها می‌جوشید و تمام باغ‌ها و خانه‌ها را سیراب می‌کرد. اما به مرور زمان، کارگاه‌های ریخته‌گری و کوره‌های زغال‌سنگ در بالای دره ساخته شدند و دود و خاکسترشان آرام‌آرام بر سر و روی روستا نشست. ابتدا مردم از سیاهیِ آب و دوده‌ی هوا شکایت می‌کردند، اما کم‌کم عادت کردند. هر کس که صبح از خواب بیدار می‌شد، دست و صورتش را با آبِ خاکستریِ جویبار می‌شست و لباس‌های دوده‌گرفته‌اش را می‌پوشید. در آن روستا، تمیز بودن و لباس سفید پوشیدن عجیب و مسخره به نظر می‌رسید. پسرکی به نام «کیارش» در این روستا زندگی می‌کرد که مادرش همیشه به او می‌گفت: «مبادا مثل بقیه به این سیاهی عادت کنی؛ سرچشمه‌ی اصلی هنوز پشت صخره‌های بالادست زنده و زلال است.» کیارش هر روز صبح زود از صخره‌های سخت بالا می‌رفت، از همان چشمه‌ی بلورین و زلال آب برمی‌داشت، صورتش را می‌شست و پیراهن سفید و پاکیزه‌اش را بر تن می‌کرد. وقتی کیارش با پیراهن سفید و چهره‌ی درخشان وارد کوچه‌های خاکستری روستا می‌شد، هم‌سالانش دورش جمع می‌شدند و به او می‌خندیدند. پسرِ بزرگ‌ترِ کوچه با پوزخند می‌گفت: «نگاه کنید! انگار از دنیای دیگری آمده. در شهرِ خاکستری‌ها، پیراهن سفید پوشیدن مایه‌ی رسوایی است!» و پیرمردهای روستا که روی سکوها نشسته بودند، سر تکان می‌دادند و زیر لب تکرار می‌کردند: «پسرجان، خواهی نشوی رسوا، هم‌رنگ جماعت شو!» ادامه...
این تمسخرها و نگاه‌های سنگین هر روز تکرار می‌شد. یک روز عصر، کیارش که از طعنه‌های بچه‌ها خسته و دلگیر شده بود، کنار جویبارِ تیره ایستاد. با خودش گفت: «شاید حق با آن‌هاست. چرا باید همیشه تنها باشم و همه به من بخندند؟ اگر من هم مثل بقیه صورتم را با همین آب بشویم و پیراهنم را خاکستری کنم، دیگر کسی مسخره‌ام نمی‌کند و در جمعشان پذیرفته می‌شوم.» خم شد تا دستش را در آبِ دوده‌گرفته فرو ببرد، اما ناگهان نگاهش به انعکاسِ خودش در کوزه‌ی آب زلالی افتاد که صبح از چشمه آورده بود. چهره‌ی روشن و پاکیزه‌اش را دید و به یاد حرف مادرش افتاد: «اگر همه به تاریکی عادت کنند، کسی که چراغی در دست دارد دیوانه به نظر می‌رسد؛ اما تاریکی را فقط همان چراغ می‌تواند شکست بدهد.» کیارش دستش را عقب کشید. او تصمیم گرفت رنگ عوض نکند، حتی اگر تمام روستا او را رسوا و عجیب بدانند. ادامه...
چند ماه گذشت. تابستانی خشک و طاقت‌فرسا از راه رسید. آلودگی و دوده‌ی جویبارِ روستا آن‌قدر غلیظ شد که دیگر هیچ گیاهی با آن رشد نمی‌کرد و مردم روستا یکی‌یکی بیمار و بی‌حال شدند. آن‌ها که سال‌ها به سیاهی خو گرفته بودند و هم‌رنگ هم شده بودند، حالا در میان دود و بیماری گرفتار شده بودند و راه نجاتی نداشتند. در همان روزهای سخت، تنها کسی که سالم، پرانرژی و باطراوت مانده بود، کیارش بود. مردم که دیدند او هنوز از چشمه‌ی زلالِ پشت صخره‌ها آب می‌آورد، یکی‌یکی سراغش آمدند. آن‌ها که دیروز به پیراهن سفید او می‌خندیدند، امروز با شرمندگی از او خواستند راه رسیدن به سرچشمه را نشانشان بدهد. کیارش کوزه‌ی آبِ بلورین را به دستشان داد و با لبخند گفت: «راهش سخت است، اما آبش زلال وپاک ست انسان را زنده میکند.» آن روز، کیارش نه تنها هم‌رنگِ جماعتِ خاکستری نشد، بلکه با ایستادگی بر پاکی و اصالت خود، رنگِ زلالِ چشمه را به تمام روستا بازگرداند. ✍پروینیان (برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم ) 🦋 کانال آیت بین splus.ir/AyatBin eitaa.com/AyatBin کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇 splus.ir/Bartarbin eitaa.com/Bartarbin
«خوشه‌های نور» در روزگاران قدیم، در روستایی سرسبز و آرام به نام «ساروق»، جوانی ساده و زحمتکش به نام «کاظم » زندگی می‌کرد. کاظم دلی صاف مثل آب چشمه داشت و بازوانی توانا برای کار در مزرعه . او روزگارش را با کارگری روی زمین‌های اربابِ روستا می‌گذراند و به نانِ بازوی خود قانع بود. یک سال، در فصل درو، روحانیِ دانایی برای موعظه و بیان احکام دینی به روستا آمد. کاظم هم مثل بقیه پای منبر او نشست. آن عالم در سخنانش به موضوع مهمی اشاره کرد و گفت: «ای مردم! اگر محصول کشاورزی شما به اندازه‌ای برسد که باید زکات آن را بدهید، اما حق فقرا را نپردازید، آن مال با حرام مخلوط می‌شود. حتی اگر با پول آن گندم‌ها لباس بخرید یا خانه بسازید، نماز خواندن با آن لباس و در آن خانه درست نیست. لقمه‌ی حلال، سرچشمه تمام نورها و برکت‌هاست.» این حرف‌ها مثل جرقه‌ای در ذهن کاظم روشن شد. او می‌دانست اربابی که روی زمینش کار می‌کند و مردم روستا ، هیچ‌وقت زکات گندم‌هایش را نمی‌دهند. با خود فکر کرد: «پس دستمزدی که من می‌گیرم از مالی است که حق فقرا در آن مانده و پاک نیست!» فردای آن روز، کاظم با احترام نزد ارباب رفت و موضوع زکات را با او در میان گذاشت، اما ارباب با بی‌اعتنایی نپذیرفت. کاظم که نمی‌خواست لقمه‌ای شبه‌ناک بر سر سفره‌اش ببرد، بی‌درنگ از کار دست کشید. اوبا مردم روستا صحبت کرد اما آنهاهم نپذیرفتند و گفتند اگر این کاررا بکنند ارباب از کار بیکارشان میکند . ادامه ...
وتازه ازکاظم خواستند او هم همرنگ جماعت شود ! اما کاظم قبول نکرد و از ارباب ومردم خداحافظی کرد و برای اینکه نان حلال و پاکی به دست بیاورد، از روستا هجرت کرد و به دیار دیگری رفت. چند سال گذشت. صداقت و درستکاری کاظم در همه‌جا پیچیده بود تا اینکه بزرگان روستا به سراغش رفتند و از او خواستند به زادگاهش برگردد. وقتی کاظم به ساروق بازگشت، قطعه‌ای زمین و مقداری بذر گندم در اختیارش گذاشتند تا برای خودش کشاورزی کند. خدا به کار و نیت پاک او چنان برکتی داد که در فصل برداشت، محصولش از تمام مزرعه‌های اطراف بیشتر شد. ✍پروینیان (برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم ) 🦋 کانال آیت بین splus.ir/AyatBin eitaa.com/AyatBin کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇 splus.ir/Bartarbin eitaa.com/Bartarbin
16.4M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
راز جزیره اپستین قدرت قدرتمندان جهان همان تار عنکبوت؟! ➕در این ویدیو به بررسی یکی از بزرگ‌ترین و تکاندهنده‌ترین پرونده‌های جنایی و سیاسی تاریخ معاصر، یعنی راز جزیره اپستین (Jeffrey Epstein Island) و شبکه مخفی نخبگان و قدرتمندان جهان می پردازیم. اما نکته شگفت‌انگیز اینجاست که چگونه قرآن کریم در سوره عنکبوت، سست بودن و تار عنکبوتی این شبکه‌های قدرت و باج گیری سیاسی را سالها قبل فاش کرده است. 🦋 کانال آیت بین splus.ir/AyatBin eitaa.com/AyatBin
در مدرسه‌ی راهنمایی وطن دوست ، گروهی از پسرهای پرشور و پرانرژی بودند که خودشان را «تیمِ خفن‌ها» صدا می‌زدند. تمام زنگ‌های تفریح، حیاط مدرسه در اختیار آن‌ها بود؛ اما تفریحِ اصلی و همیشگی‌شان، نه فوتبال بود و نه بازی‌های هیجان‌انگیز، بلکه دست انداختن و مسخره کردنِ دیگران بود. هر روز یک نفر را سوژه‌ی خنده‌هایشان می‌کردند؛ یک روز از مدلِ راه رفتنِ سرایدارِ پیرِ مدرسه تقلید می‌کردند، روز دیگر به عینکِ ته‌استکانیِ یکی از بچه‌های کلاس می‌خندیدند و روز بعد، کیف و کفشِ کهنه‌ی شاگردی را به سخره می‌گرفتند. سهراب هم عضوِ همین گروه بود. او پسری باهوش و خوش‌صحبت بود و بچه‌ها از بودن با او لذت می‌بردند. اما مدتی بود که دیگر از این بازی‌های نیش‌دار خسته شده بود. هر بار که گروه با صدای بلند به کسی می‌خندید، سهراب ساکت می‌ماند و لبخندش محو می‌شد. او حس می‌کرد این خنده‌ها هیچ شباهتی به شادی واقعی ندارد و فقط دلِ دیگران را می‌شکند. زنگ تفریح، بچه‌های گروه دورِ «بهرام»، پسرِ آرام و خجالتیِ کلاس که تازه از یک روستای دورافتاده به شهر آمده بود و با لهجه‌ی شیرینِ محلی حرف می‌زد، جمع شدند. رهبرِ گروه، «سعید»، با صدای بلند و تمسخرآمیز لهجه‌ی بهرام را تقلید کرد و بقیه از خنده ریسه رفتند. بهرام سرش را پایین انداخته بود و با گوشه‌ی آستینش بازی می‌کرد؛ بغض گلویش را گرفته بود. ادامه ...
سعید رو به سهراب کرد و با خنده گفت: «هی سهراب! چرا ساکتی؟ تو که همیشه بهترین تقلیدها رو درمیاری، بیا یه کم ما رو بخندون!» همه‌ی نگاه‌ها به سمت سهراب برگشت. بچه‌ها منتظر بودند تا او هم مثل همیشه نمایشی اجرا کند و جمع را گرم کند. سهراب نگاهی به چهره‌های خندان و منتظرِ دوستانش انداخت و بعد به چشم‌های پر از غم و خجالتِ بهرام نگاه کرد. سهراب سرش را بالا گرفت و با صدایی آرام اما محکم گفت: «نه، من این کار رو نمی‌کنم. مسخره کردنِ لهجه‌ی کسی اصلاً خنده‌دار نیست.» خنده‌ها در یک لحظه روی لب‌های بچه‌ها خشک شد. سعید اخم‌هایش را در هم کشید، جلو آمد و با لحنی سرد گفت: «چی شد؟ یهو برامون معلم اخلاق شدی؟ یا با ما می‌خندی و مثل ما هستی، یا جات توی جمع ما نیست!» سهراب مکثی کرد. می‌دانست که یک جمله‌ی او می‌تواند همه‌ی دوستی‌هایش را به هم بزند. اما حاضر نبود برای اینکه در جمع پذیرفته شود، مثل آفتاب‌پرست هم‌رنگِ رفتارهای زشتِ آن‌ها شود. مستقیم در چشمان سعید نگاه کرد و گفت: «اگه شرطِ موندن توی جمعِ شما، دل شکستنِ بقیه است، همون بهتر که نباشم.» سعید پوزخندی زد و رو به بقیه گفت: «شنیدید که! از این لحظه سهراب دیگه جزو ما نیست. هیچ‌کس حق نداره باهاش حرف بزنه یا توی بازی راهش بده!» ادامه...