چند ماه گذشت. تابستانی خشک و طاقتفرسا از راه رسید. آلودگی و دودهی جویبارِ روستا آنقدر غلیظ شد که دیگر هیچ گیاهی با آن رشد نمیکرد و مردم روستا یکییکی بیمار و بیحال شدند. آنها که سالها به سیاهی خو گرفته بودند و همرنگ هم شده بودند، حالا در میان دود و بیماری گرفتار شده بودند و راه نجاتی نداشتند.
در همان روزهای سخت، تنها کسی که سالم، پرانرژی و باطراوت مانده بود، کیارش بود. مردم که دیدند او هنوز از چشمهی زلالِ پشت صخرهها آب میآورد، یکییکی سراغش آمدند. آنها که دیروز به پیراهن سفید او میخندیدند، امروز با شرمندگی از او خواستند راه رسیدن به سرچشمه را نشانشان بدهد.
کیارش کوزهی آبِ بلورین را به دستشان داد و با لبخند گفت: «راهش سخت است، اما آبش زلال وپاک ست انسان را زنده میکند.» آن روز، کیارش نه تنها همرنگِ جماعتِ خاکستری نشد، بلکه با ایستادگی بر پاکی و اصالت خود، رنگِ زلالِ چشمه را به تمام روستا بازگرداند.
✍پروینیان
(برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
🦋 کانال آیت بین
splus.ir/AyatBin
eitaa.com/AyatBin
کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇
splus.ir/Bartarbin
eitaa.com/Bartarbin
«خوشههای نور»
در روزگاران قدیم، در روستایی سرسبز و آرام به نام «ساروق»، جوانی ساده و زحمتکش به نام «کاظم » زندگی میکرد. کاظم دلی صاف مثل آب چشمه داشت و بازوانی توانا برای کار در مزرعه . او روزگارش را با کارگری روی زمینهای اربابِ روستا میگذراند و به نانِ بازوی خود قانع بود.
یک سال، در فصل درو، روحانیِ دانایی برای موعظه و بیان احکام دینی به روستا آمد. کاظم هم مثل بقیه پای منبر او نشست. آن عالم در سخنانش به موضوع مهمی اشاره کرد و گفت: «ای مردم! اگر محصول کشاورزی شما به اندازهای برسد که باید زکات آن را بدهید، اما حق فقرا را نپردازید، آن مال با حرام مخلوط میشود. حتی اگر با پول آن گندمها لباس بخرید یا خانه بسازید، نماز خواندن با آن لباس و در آن خانه درست نیست. لقمهی حلال، سرچشمه تمام نورها و برکتهاست.»
این حرفها مثل جرقهای در ذهن کاظم روشن شد. او میدانست اربابی که روی زمینش کار میکند و مردم روستا ، هیچوقت زکات گندمهایش را نمیدهند. با خود فکر کرد: «پس دستمزدی که من میگیرم از مالی است که حق فقرا در آن مانده و پاک نیست!»
فردای آن روز، کاظم با احترام نزد ارباب رفت و موضوع زکات را با او در میان گذاشت، اما ارباب با بیاعتنایی نپذیرفت. کاظم که نمیخواست لقمهای شبهناک بر سر سفرهاش ببرد، بیدرنگ از کار دست کشید.
اوبا مردم روستا صحبت کرد اما آنهاهم نپذیرفتند و گفتند اگر این کاررا بکنند ارباب از کار بیکارشان میکند .
ادامه ...
وتازه ازکاظم خواستند او هم همرنگ جماعت شود !
اما کاظم قبول نکرد و از ارباب ومردم خداحافظی کرد و برای اینکه نان حلال و پاکی به دست بیاورد، از روستا هجرت کرد و به دیار دیگری رفت.
چند سال گذشت. صداقت و درستکاری کاظم در همهجا پیچیده بود تا اینکه بزرگان روستا به سراغش رفتند و از او خواستند به زادگاهش برگردد. وقتی کاظم به ساروق بازگشت، قطعهای زمین و مقداری بذر گندم در اختیارش گذاشتند تا برای خودش کشاورزی کند.
خدا به کار و نیت پاک او چنان برکتی داد که در فصل برداشت، محصولش از تمام مزرعههای اطراف بیشتر شد.
✍پروینیان
(برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
🦋 کانال آیت بین
splus.ir/AyatBin
eitaa.com/AyatBin
کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇
splus.ir/Bartarbin
eitaa.com/Bartarbin
16.4M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
#آیت_عنکبوت راز جزیره اپستین
قدرت قدرتمندان جهان همان تار عنکبوت؟!
➕در این ویدیو به بررسی یکی از بزرگترین و تکاندهندهترین پروندههای جنایی و سیاسی تاریخ معاصر، یعنی راز جزیره اپستین (Jeffrey Epstein Island) و شبکه مخفی نخبگان و قدرتمندان جهان می پردازیم.
اما نکته شگفتانگیز اینجاست که چگونه قرآن کریم در سوره عنکبوت، سست بودن و تار عنکبوتی این شبکههای قدرت و باج گیری سیاسی را سالها قبل فاش کرده است.
🦋 کانال آیت بین
splus.ir/AyatBin
eitaa.com/AyatBin
این داستان «ایستادگی »
(برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
در مدرسهی راهنمایی وطن دوست ، گروهی از پسرهای پرشور و پرانرژی بودند که خودشان را «تیمِ خفنها» صدا میزدند. تمام زنگهای تفریح، حیاط مدرسه در اختیار آنها بود؛ اما تفریحِ اصلی و همیشگیشان، نه فوتبال بود و نه بازیهای هیجانانگیز، بلکه دست انداختن و مسخره کردنِ دیگران بود. هر روز یک نفر را سوژهی خندههایشان میکردند؛ یک روز از مدلِ راه رفتنِ سرایدارِ پیرِ مدرسه تقلید میکردند، روز دیگر به عینکِ تهاستکانیِ یکی از بچههای کلاس میخندیدند و روز بعد، کیف و کفشِ کهنهی شاگردی را به سخره میگرفتند.
سهراب هم عضوِ همین گروه بود. او پسری باهوش و خوشصحبت بود و بچهها از بودن با او لذت میبردند. اما مدتی بود که دیگر از این بازیهای نیشدار خسته شده بود. هر بار که گروه با صدای بلند به کسی میخندید، سهراب ساکت میماند و لبخندش محو میشد. او حس میکرد این خندهها هیچ شباهتی به شادی واقعی ندارد و فقط دلِ دیگران را میشکند.
زنگ تفریح، بچههای گروه دورِ «بهرام»، پسرِ آرام و خجالتیِ کلاس که تازه از یک روستای دورافتاده به شهر آمده بود و با لهجهی شیرینِ محلی حرف میزد، جمع شدند. رهبرِ گروه، «سعید»، با صدای بلند و تمسخرآمیز لهجهی بهرام را تقلید کرد و بقیه از خنده ریسه رفتند. بهرام سرش را پایین انداخته بود و با گوشهی آستینش بازی میکرد؛ بغض گلویش را گرفته بود.
ادامه ...
سعید رو به سهراب کرد و با خنده گفت: «هی سهراب! چرا ساکتی؟ تو که همیشه بهترین تقلیدها رو درمیاری، بیا یه کم ما رو بخندون!»
همهی نگاهها به سمت سهراب برگشت. بچهها منتظر بودند تا او هم مثل همیشه نمایشی اجرا کند و جمع را گرم کند. سهراب نگاهی به چهرههای خندان و منتظرِ دوستانش انداخت و بعد به چشمهای پر از غم و خجالتِ بهرام نگاه کرد.
سهراب سرش را بالا گرفت و با صدایی آرام اما محکم گفت: «نه، من این کار رو نمیکنم. مسخره کردنِ لهجهی کسی اصلاً خندهدار نیست.»
خندهها در یک لحظه روی لبهای بچهها خشک شد. سعید اخمهایش را در هم کشید، جلو آمد و با لحنی سرد گفت: «چی شد؟ یهو برامون معلم اخلاق شدی؟ یا با ما میخندی و مثل ما هستی، یا جات توی جمع ما نیست!»
سهراب مکثی کرد. میدانست که یک جملهی او میتواند همهی دوستیهایش را به هم بزند. اما حاضر نبود برای اینکه در جمع پذیرفته شود، مثل آفتابپرست همرنگِ رفتارهای زشتِ آنها شود. مستقیم در چشمان سعید نگاه کرد و گفت: «اگه شرطِ موندن توی جمعِ شما، دل شکستنِ بقیه است، همون بهتر که نباشم.»
سعید پوزخندی زد و رو به بقیه گفت: «شنیدید که! از این لحظه سهراب دیگه جزو ما نیست. هیچکس حق نداره باهاش حرف بزنه یا توی بازی راهش بده!»
ادامه...
از آن روز به بعد، سهراب در مدرسه کاملاً تنها شد. زنگهای تفریح، وقتی بچههای گروه با هم میخندیدند و پچپچ میکردند، سهراب روی نیمکتی دورتر مینشست. هیچکس سلامش را جواب نمیداد و حتی نزدیکترین دوستانش هم از ترسِ اینکه مبادا از گروه طرد شوند، رویشان را از او برمیگرداندند. تنهاییِ مدرسه گاهی سخت و سنگین بود، اما سهراب هر بار که بهرام را میدید که با لبخندی آرام و قدردان از کنارش رد میشود، در دلش احساسِ سبکی و غرور میکرد. او حاضر نبود رنگ عوض کند، حتی به قیمتِ تنها ماندن.
چند هفته گذشت. کمکم آتشِ هیجانِ تمسخر در گروهِ سعید فروکش کرد. وقتی سهراب دیگر در جمعشان نبود، انگار جای خالیِ صداقت و مهربانی در گروه حس میشد. بچهها متوجه شدند که سعید برای حفظِ قدرتش، هر کسی را که با او مخالفت کند، تهدید و طرد میکند. حتی خودشان هم دیگر از این که مدام باید به زور به شوخیهای بیمزهی او میخندیدند، خسته شده بودند.
یک روز صبح، وقتی سهراب طبق معمول تنها روی نیمکت نشسته بود و کتاب میخواند، «آرش»، یکی از بچههای گروه، آرام نزدیک آمد و کنارش نشست. سرش را پایین انداخت و گفت: «سهراب، راستش حق با تو بود. ما فقط از ترسِ اینکه تنها نمونیم، همرنگِ سعید شده بودیم. اما تو بدونِ ما هم محکم ایستادی.»
لحظهای بعد، دو نفر دیگر از بچههای کلاس هم جلو آمدند و کنارشان نشستند. سهراب لبخندی زد و کتابش را بست. او بدون اینکه ذرهای از اصول و مهربانیاش کوتاه بیاید، با ایستادگی و ثباتِ خود، نه تنها خودش را حفظ کرده بود، بلکه مسیرِ درست را هم به دوستانش نشان داده بود.
✍پروینیان
(برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
🦋 کانال آیت بین
splus.ir/AyatBin
eitaa.com/AyatBin
کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇
splus.ir/Bartarbin
eitaa.com/Bartarbin