این داستان «ایستادگی »
(برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
در مدرسهی راهنمایی وطن دوست ، گروهی از پسرهای پرشور و پرانرژی بودند که خودشان را «تیمِ خفنها» صدا میزدند. تمام زنگهای تفریح، حیاط مدرسه در اختیار آنها بود؛ اما تفریحِ اصلی و همیشگیشان، نه فوتبال بود و نه بازیهای هیجانانگیز، بلکه دست انداختن و مسخره کردنِ دیگران بود. هر روز یک نفر را سوژهی خندههایشان میکردند؛ یک روز از مدلِ راه رفتنِ سرایدارِ پیرِ مدرسه تقلید میکردند، روز دیگر به عینکِ تهاستکانیِ یکی از بچههای کلاس میخندیدند و روز بعد، کیف و کفشِ کهنهی شاگردی را به سخره میگرفتند.
سهراب هم عضوِ همین گروه بود. او پسری باهوش و خوشصحبت بود و بچهها از بودن با او لذت میبردند. اما مدتی بود که دیگر از این بازیهای نیشدار خسته شده بود. هر بار که گروه با صدای بلند به کسی میخندید، سهراب ساکت میماند و لبخندش محو میشد. او حس میکرد این خندهها هیچ شباهتی به شادی واقعی ندارد و فقط دلِ دیگران را میشکند.
زنگ تفریح، بچههای گروه دورِ «بهرام»، پسرِ آرام و خجالتیِ کلاس که تازه از یک روستای دورافتاده به شهر آمده بود و با لهجهی شیرینِ محلی حرف میزد، جمع شدند. رهبرِ گروه، «سعید»، با صدای بلند و تمسخرآمیز لهجهی بهرام را تقلید کرد و بقیه از خنده ریسه رفتند. بهرام سرش را پایین انداخته بود و با گوشهی آستینش بازی میکرد؛ بغض گلویش را گرفته بود.
ادامه ...
سعید رو به سهراب کرد و با خنده گفت: «هی سهراب! چرا ساکتی؟ تو که همیشه بهترین تقلیدها رو درمیاری، بیا یه کم ما رو بخندون!»
همهی نگاهها به سمت سهراب برگشت. بچهها منتظر بودند تا او هم مثل همیشه نمایشی اجرا کند و جمع را گرم کند. سهراب نگاهی به چهرههای خندان و منتظرِ دوستانش انداخت و بعد به چشمهای پر از غم و خجالتِ بهرام نگاه کرد.
سهراب سرش را بالا گرفت و با صدایی آرام اما محکم گفت: «نه، من این کار رو نمیکنم. مسخره کردنِ لهجهی کسی اصلاً خندهدار نیست.»
خندهها در یک لحظه روی لبهای بچهها خشک شد. سعید اخمهایش را در هم کشید، جلو آمد و با لحنی سرد گفت: «چی شد؟ یهو برامون معلم اخلاق شدی؟ یا با ما میخندی و مثل ما هستی، یا جات توی جمع ما نیست!»
سهراب مکثی کرد. میدانست که یک جملهی او میتواند همهی دوستیهایش را به هم بزند. اما حاضر نبود برای اینکه در جمع پذیرفته شود، مثل آفتابپرست همرنگِ رفتارهای زشتِ آنها شود. مستقیم در چشمان سعید نگاه کرد و گفت: «اگه شرطِ موندن توی جمعِ شما، دل شکستنِ بقیه است، همون بهتر که نباشم.»
سعید پوزخندی زد و رو به بقیه گفت: «شنیدید که! از این لحظه سهراب دیگه جزو ما نیست. هیچکس حق نداره باهاش حرف بزنه یا توی بازی راهش بده!»
ادامه...
از آن روز به بعد، سهراب در مدرسه کاملاً تنها شد. زنگهای تفریح، وقتی بچههای گروه با هم میخندیدند و پچپچ میکردند، سهراب روی نیمکتی دورتر مینشست. هیچکس سلامش را جواب نمیداد و حتی نزدیکترین دوستانش هم از ترسِ اینکه مبادا از گروه طرد شوند، رویشان را از او برمیگرداندند. تنهاییِ مدرسه گاهی سخت و سنگین بود، اما سهراب هر بار که بهرام را میدید که با لبخندی آرام و قدردان از کنارش رد میشود، در دلش احساسِ سبکی و غرور میکرد. او حاضر نبود رنگ عوض کند، حتی به قیمتِ تنها ماندن.
چند هفته گذشت. کمکم آتشِ هیجانِ تمسخر در گروهِ سعید فروکش کرد. وقتی سهراب دیگر در جمعشان نبود، انگار جای خالیِ صداقت و مهربانی در گروه حس میشد. بچهها متوجه شدند که سعید برای حفظِ قدرتش، هر کسی را که با او مخالفت کند، تهدید و طرد میکند. حتی خودشان هم دیگر از این که مدام باید به زور به شوخیهای بیمزهی او میخندیدند، خسته شده بودند.
یک روز صبح، وقتی سهراب طبق معمول تنها روی نیمکت نشسته بود و کتاب میخواند، «آرش»، یکی از بچههای گروه، آرام نزدیک آمد و کنارش نشست. سرش را پایین انداخت و گفت: «سهراب، راستش حق با تو بود. ما فقط از ترسِ اینکه تنها نمونیم، همرنگِ سعید شده بودیم. اما تو بدونِ ما هم محکم ایستادی.»
لحظهای بعد، دو نفر دیگر از بچههای کلاس هم جلو آمدند و کنارشان نشستند. سهراب لبخندی زد و کتابش را بست. او بدون اینکه ذرهای از اصول و مهربانیاش کوتاه بیاید، با ایستادگی و ثباتِ خود، نه تنها خودش را حفظ کرده بود، بلکه مسیرِ درست را هم به دوستانش نشان داده بود.
✍پروینیان
(برگرفته از جلسه سوم استراتژی برای کودکان -من رنگ عوض نمیکنم )
🦋 کانال آیت بین
splus.ir/AyatBin
eitaa.com/AyatBin
کانال برتربین | اندیشکده رؤیت 👇
splus.ir/Bartarbin
eitaa.com/Bartarbin