[من؟ اسطوره‌ی اندوهم]

- حقیقت تلخ این روزا اینه که خیلی از آدما، منفعت طلب شدن و همینطور فراموش کار. اونا قولاشون و حرفاشون یادشون می‌ره، خوش‌قلبی و تعهد تو به چشم نمیاد و خیلی وقتا جوابت میشه، بی رحمی و خودخواهیِ آدمی که تا دیروز ادعا میکرد دوسِت داره و هیچوقت دستتو رها نمیکنه. ولی . . بیخیال. فقط اینو بدون همیشه باید از هر کسی انتظار داشته باشی تغییر کنه؛ تاکید میکنم هر کسی.

صداهایی که تو این فایل میشنوید، صدای ادماییه که ازشون خواسته شده یک جمله به کسی که هیچوقت به دستش نیاوردن بگن.

ولی چه زود غریبه شدیم 😂

And For him ..

و چه پیام هایی که باید سند می‌شد و بخاطر اتصال پروکسی دیر سند شدن، وقتی که دیگه بلاک شده بودیم.

تابستون

منطقیه .

بیرون رفتنِ پدر دختری واقعا گاده.

چند ساعت ازش گذشت، چند روز، یا چند هفته، فکر کنم الان ی چند ماهی میشه که ازش می گذره! شایدم اصلا چند سالی شده و من حواسم نیست؛ وقتی آدم حواسش نیست خیلی زود می گذره. مثل آدمی که حواسش نبود و کل شهر و بدون خستگی قدم زده، مثل بیخوابی که حواسش نبود کی شب رفت و صبح بجاش اومد، مثل اونیکی حواسش نبود و چایش یخ کرد، مثل اونیکی که زیر بارون حواسش نبود که داره خیس میشه و دقیقا مثل مایی که زندگیمون می گذره و حواسمون بهش نیست . .

[یادِ همه روزایی كه رفتن بخیر]

میشه بغلم کنی؟ من واقعا خسته‌م.