_ یه وقتایی‌هم هست دلت از زمین‌و زمان می‌گیره، با زمین و زمان دعوا داری، زمین و زمان رو مقصر حالت می‌دونی .. ولی حتی اگه همه‌ام تلاش کنن حالت خوب نمی‌شه. فکر می‌کنی هرچقدر بیشتر تلاش کنی، بلاخره یه جا بهتر می‌شه اوضاع، ولی بدتر میشه. چون هی با خودت میگی خب من که این همه تلاش کردم، چرا اوضاع بهتر نشد؟ دیگه باید چیکار می‌کردم؟ اونجا می‌فهمی یه‌سری چیزا هیچوقت بهتر نمی‌شن، حتی اگه زمین‌و زمان دست به دست هم بدن ..

[بغل می‌خوام، هرساعت ، هرروز، هرهفته، هر ماه، هرسال، الان و همیشه]

-دیگه داریم نمی‌تونیم حواست هست مشتی؟-

بی تو بودن به من نیومده، بغلم کن که حالم بده، دور هرکی که چرخیدم‌و یِ جورایی منو دور زده .. پناه من باش، پناهِ عالم، خودت خبر داری که چقدر خرابه حالم ..

من غلامِ قمرم، غیر قمر هیچ مگو ..

_می‌شود نیمه‌شبی گوشه‌ی بین الحرمین من فقط اشک بریزم تو تماشا بکنی؟_

_

وقتی یه بار یِ چیزی‌و برای اولین بار با کسی تجربه کنی و بهت حس خوبی داده باشه، دیگه تا ابد اون چیز به اسم اون آدم سند زده می‌شه، که اگه هزار بارم با هزار تا آدم دیگه هم تجربش کنی دیگه هیچوقت اون حسِ بارِ اول رو بهت نمی‌ده.

برای همه‌ی روزایی که گریه کردی‌و بعدش بلند شدی‌و ادامه دادی چون مجبور بودی، ممنونم.

از بازخوانی چت‌های خیلی قدیمی برمی‌گردم. گذر روز‌ها از آدم چی می‌سازه واقعا. من که به‌شخصه یک آدم روی مخ و مزخرفی بیش نبودم که مراتب عذرخواهی رو هم آخر گفتگو برای طرف فرستادم.👩🏻‍🦼