یه “چرا؟”ی عمیقی وجودمو فرا گرفته.

کاش روی پیشونی آدمایی که دارن زیربار غصه‌هاشون له میشن یه چیزی نوشته بود تا بقیه کمی مراعاتشونو می‌کردن مثلا نوشته بود این فرد دارد از صدمین جایی که فرم پر کرده و استخدام نشده برمی‌گردد، این فرد سالهاست بغل نشده، این فرد را دارند می‌گذارند خانه‌ی سالمندان، این فرد مادرش سرطان دارد، این فرد قول داده تابستان برای پسرش دوچرخه بخرد ولی پول ندارد، این فرد تا حالا کسی عاشقش نشده، این فرد خیلی حالش بد است و اگر یقه‌اش را بگیرید امشب خودش را می‌کشد، این فرد ''شکستن-ی‌'' است.

من خیلی آدمه[تا اون هست، دورِ منو خط بکش] ای هستم.

اذیت‌م می‌کنی یا جداً دلت تنگ نمی‌شه؟

کاش آدمِ جنگیدن بودم، مثلاً حوصله داشتم باهات بحث کنم و دعوا کنم و بشینم برنامه بریزم چطور نابودت کنم و پشت سرت چی بگم که حساب کار دستت بیاد، ولی متاسفانه اگر مختلِ آرامشم باشی می‌ذارمت کنار. فکر کن خودت بازی رو بردی.

اگر درست و غلطی وجود نداشت، همین الان پیام می‌دادم بهت که: «دلتنگتم.»

_هرچه مولانا شدم او شمس تبریزی نشد ای شمس نا تبریزی ام هرگز فراموشم نکن_

کاش بفهمید قرار نیست تا ابد و یک روز فرصت جبران اشتباهات داشته باشید، آدما فکر می‌کنن همیشه وقت هست برای برگشتن، جبران کردن، توضیح دادن. اما هرچیزی زمان خاص خودشو داره، از بودنتون کنار هم لذت ببرید از فرصتا به درستی استفاده کنید چون اگه از زمانش بگذره، دیگه‌ بود و نبود فرقی نداره. کاش بفهمید ..

رفت روی تخت و خوابید. غمش هم جای دیگری نداشت برود، کنارش دراز کشید.