اشکِ روی گونه‌هاشو با آستینِ لباسش پاک کرد و گوشه‌ی دفترش نوشت: من هیچوقت زندگی نکردم.

می‌خوام فراموش کنم که، دوستت داشتم.

من همیشه آدمِ بودن، بودم. همیشه واسه کسایی که دوستم داشتن از جون و دل مایه گذاشتم، تو غم‌هاشون بیشتر از خودشون گریه کردم و تو شادیشون بیشتر از خودشون خدا رو شکر کردم، و مهمترین درسی که امروز گرفتم اینه که نباید آدم‌ها رو تو چشمم بزرگ کنم؛ چون یک جایی اعتمادت رو میشکنن و واقعاً غم انگیزه شکستنِ اعتماد به دست کسایی که بیشتر از خودت رو اونا حساب باز می‌کردی و دوستشون داشتی ..

می‌گفت: با «بغل» یادت می‌افتم.

ای بابا.

_

سلام خانوم/آقایِ ماه. شما خیلی قشنگی، خیلی زیاد. خیلی وقته که شبا از دست آدما بهت پناه می‌برم و از روزم واست می‌گم. شما توو سیاهیِ شب عینِ یه گوی میدرخشی. اما، شما هیچوقت به قشنگی مفرد مذکرِ غایب من نمیرسی. هیچوقت روشناییت به برقِ چشماش نمی‌رسه. هیچوقت نمی‌تونی منو مثل اون بفهمی. هیچوقت. ببین شما فقط بودنت تو شب قشنگه اما، دلبر من هم بودنش قشنگه، هم نبودنش. من فقط شبا دارمت، اما اونو همیشه، همه جا، روز، شب، خواب، بیداری. اما فی‌الحال من فقط روزی چند وعده جوشونده‌ی [انتظار با عصاره‌ی دلتنگی] میل می‌کنم. چون ندارمش، چون دوره. ببین ماه جان، من خیلی وقته‌ که شبا می‌خوام بخوابم ولی دل نفهمم بیادش تا خودِ صبح بیداره. چی‌کار کنم، حتی صدای دل‌و قلبمم درومده. از همه‌ی اینا که بگذریم من فقط یه دل‌خوشی دارم، اونم بودن شماست. چقدر خوبه که هستید، آخه حداقل شبا وقتی به بالا نگاه می‌کنیم دوتامون به یه آسمون مشترک زل زدیم، دوتامون شمارو می‌بینم. منکه دیگه ازش دورم، دیگه ملالی نیست اگه جواب نامه‌هام رو نده اما فقط می‌شه شما اینو بهش برسونید؟ عاجزانه تمنا می‌کنم بهش بگید فقط یه جمله واسم بنویسه و بگه: "حالش خوبِ خوبه".

و در آخر عزیزم، تو کسی رو از دست دادی که می‌تونست جای همه‌یِ آدم‌های دنیا دوستت داشته باشه.

_در دلم خواستنِ مرگ کسی نیست ولی کاش هرکس به تو دل بست بیاید خبرش_

تا پارسال خیلی دلم می‌خواست همراه با هیدن داد بزنم و بگم: "میره جلو عقربه هی، متنفرم از ته دل من از اول مهر". اما الان، واقعاً خستم، خیلی زیاد، بی‌صبرانه منتظرِ اول مهرم. آخه این تابستون زیادی و پیش از حد هوایِ دلتنگیِ پاییز و داشت ..

بی سروصدا بیادتم، بی سروصدا دوستت دارم، تو سکوت خاطرات‌و مرور می‌کنم، تو تنهایی عکساتو می‌بوسم، تنهایِ تنها کوچه های شهرو بیادت قدم می‌زنم، ذره ذره پیر می‌شم، قطره قطره آب می‌شم و آهسته می‌میرم ..

قربانِ [خستگیِ‌] چشمانِ خمارت شوم.