تا پارسال خیلی دلم می‌خواست همراه با هیدن داد بزنم و بگم: "میره جلو عقربه هی، متنفرم از ته دل من از اول مهر". اما الان، واقعاً خستم، خیلی زیاد، بی‌صبرانه منتظرِ اول مهرم. آخه این تابستون زیادی و پیش از حد هوایِ دلتنگیِ پاییز و داشت ..

بی سروصدا بیادتم، بی سروصدا دوستت دارم، تو سکوت خاطرات‌و مرور می‌کنم، تو تنهایی عکساتو می‌بوسم، تنهایِ تنها کوچه های شهرو بیادت قدم می‌زنم، ذره ذره پیر می‌شم، قطره قطره آب می‌شم و آهسته می‌میرم ..

قربانِ [خستگیِ‌] چشمانِ خمارت شوم.

دلتنگی، دلگیری، غم.

آخه غم چطور دلش میاد که بیاد سراغِ تو؟ تو حیفی، خیلی حیف عزیزِ من.

نمی‌دونم که یار کِی مارو خواست‌و کِی میلش به ما شد، اما طلبید و آغوشش‌و باز کرد، مام از خدا خواسته دویدیم بغلش. نمی‌خوام زیاد طولانیش کنم. طلب حلالیت و این داستانا .. برای منم دعاکنید. * اگه لایق باشم حرفاتونو پیشِ آقایِ امام حسین می‌خونم.🤍: https://harfeto.timefriend.net/16934303431348

مکانِ مطلوب و اَمن. حیف و صد حیف که تموم شد!

گفت: صدات خیلی غمگینه، اینقدر که کاش می‌شد صدات رو بغل کنم تا آروم شه.

اون قسمتی که مستربین واسه خودش نامه می‌نویسه می‌فرسته، فرداش پستچی نامه رو براش میاره، خوش‌حال و با تعجب باز می‌کنه و با خوشحالی می‌خونه و ابراز احساسات می‌کنه، دیدینش؟ همون.