نفس تنگه عزیزم، تنگ‌تر از دل.

خوشا رهایی و رفتن، خوشا فراموشی.

دقت کردین؟ همه‌ی بدبختیای آدم از حرف زدنش شروع میشه. حرف میزنی واسه درد دل، بعد میشه یه چیزی علیه خودت. حرف میزنی ناراحتیت کم شه، میشه غیبت و همه اعمالتو بر باد میده. حرف میزنی بگی از فلان کار خوشم نمیاد، تو همون موقعیت قرار میگیری و همون کار رو میکنی. کاش یاد بگیریم کم حرف بزنیم، درست حرف بزنیم و گاهی اصلا حرف نزنیم.

من از همه‌چیز خسته می‌شدم، از گریه، از جمعیت، از غم، از کار، از راه رفتن و نشستن. و تنها چیزی که مرا هرگز خسته نکرد، دوست داشتنِ تو بود.

کاش عزیزم، میان همه‌ی این آدم‌ها، فقط عزیزِ دل شما بودم.

چجوری بوسه می‌زنی، به زخمی که نمک زدی؟