خوشا رهایی و رفتن، خوشا فراموشی.

دقت کردین؟ همه‌ی بدبختیای آدم از حرف زدنش شروع میشه. حرف میزنی واسه درد دل، بعد میشه یه چیزی علیه خودت. حرف میزنی ناراحتیت کم شه، میشه غیبت و همه اعمالتو بر باد میده. حرف میزنی بگی از فلان کار خوشم نمیاد، تو همون موقعیت قرار میگیری و همون کار رو میکنی. کاش یاد بگیریم کم حرف بزنیم، درست حرف بزنیم و گاهی اصلا حرف نزنیم.

من از همه‌چیز خسته می‌شدم، از گریه، از جمعیت، از غم، از کار، از راه رفتن و نشستن. و تنها چیزی که مرا هرگز خسته نکرد، دوست داشتنِ تو بود.

کاش عزیزم، میان همه‌ی این آدم‌ها، فقط عزیزِ دل شما بودم.

چجوری بوسه می‌زنی، به زخمی که نمک زدی؟

دلت برام تنگ شده؟ بهم پیام بده. از دستم ناراحتی؟ بهم بگو. فکر می‌کنی از دستت ناراحتم؟ ازم بپرس. به نظرت من عوض شدم؟ باهام در میون بزار. چیزی از من اذیتت می‌کنه؟ مطرحش کن. نگفتن فقط مارو از هم دور می‌کنه ..

حرفی ندارم، غمم رو بخون.