ولی دلتنگی‌هم مقوله عجیبیه‌ها، فکر کن نشستی وسط خونه داری سریال می‌بینی، غذا می‌خوری، با خواهر برادرت بحث می‌کنی، یا رفتی بیرون داری خوش می‌گذرونی، ولی تو همه این موقعیت‌ها قلبت پیش خودت نیست یا حس می‌کنی یه وزنه ده کیلویی رو گذاشتن رو قلبت و تو داری حملش می‌کنی، انگار همه چیز خوبه، همه چیز در لحظه داره قشنگ پیش میره، خوش می‌گذره ولی تو خوشحال نیستی، دلت می‌خواد همه این خوشی ها برن به درک و تو پیش اون آدم خاص زندگیت باشی، یا به عبارت دیگه قشنگ گند می‌زنه تو تموم لحظه های خوب زندگیت؛ دلتنگی دقیقا همینقدر مزخرفه.

همیشه واسم سوال بوده که، یعنی تو دلت واسم تنگ نشد؟ یعنی صبح‌ها وقتی پاشدی و گوشیتو چک کردی منتظر پیام من نبودی؟ یا وقتایی که داشتی می‌رفتی بیرون منتظر/مراقب خودت باش/ از طرف من نبودی؟ شبا دلت نمی‌خواست فقط بری رو تختت و گوشی بگیری دستت و با من حرف بزنی و از روزت بگی؟ یا وقتایی که گوشیت زنگ می‌خورد یا واست پیام میومد قلبت نمی‌ریخت پایین که ممکنه من باشم؟ وقتایی که غذا می‌خوردی، آهنگ گوش می‌دادی، یا تنها بودی اصلا یاد من نیوفتادی؟ تورو که نمیدونم، ولی من خیلی دلم برات تنگ شده ..

تو این مدت یه چیزی که خیلی به چشمم اومد و یاد گرفتم این بود که می‌تونی تا صبح غر بزنی و بهونه بیاری، ولی تهش خودتی و توی اعماق وجودت می‌دونی که زندگی منتظر تو و نق زدن‌هات نمی‌مونه. پس باید همچنان با همین دل‌خوشی های کوچیک ادامه بدی.

کاش بیای‌ و بغلم کنی و بهم بگی دنیا دو روزه.

ننویس عزیزم، ‌‌بلند ننویس برای تمام آدما، بلند تایپ نکن برای همشون. تو داری احساس می‌زاری، وقت می‌زاری که تهش با یه خط، با یه جواب، با یه ترحم پاسخ بگیری؟ هیچکس، ارزش اینو که بخوای براش بیش از اندازه وقت بزاری نداره. مراقب خودت باش.

استیصال آدمی‌زاد از اون‌جایی رقم خورد که وقتی جواب سؤال‌هاش رو کسی بهش نداد و خودش هم پیدا نکرد، شروع کرد به زندگی‌کردنِ سؤال‌هاش.

خیلی وقته که دست کشیدم. دست کشیدم از توضیح دادن به آدم‌هایی که از پنج تای من دو تاش هم در فهمشون نمی‌گنجه. دست کشیدم از بها دادن به آدم‌هایی که ظرفیت دریافت یک ذره محبت از طرف من‌ هم ندارن. دست کشیدم از شنیدن‌و فهمیدن‌و پذیرفتن آدم‌هایی که درک ارزشی که براشون قائل‌م رو ندارن. خیلی وقته دست کشیدم‌و آدم‌هارو به اندازه‌ی لیاقت‌شون و ظرفیتشون همراهی می‌کنم.