راهها و گذرها. #عکس‌های_سارن

اوایل که چنل زده بودم از نشون دادن خود واقعیم می‌ترسیدم ولی الان فقط خود واقعیمو به نمایش می‌ذارم بالاخره.

شب. #عکس‌های_سارن

اگه این شنبه ای باشه که قرار بود ازش شروع کنی چی؟

از زنگ دوم، این کلمه مثل یه ناقوس توی سرمه و مغزمو سوراخ کرده. "منفعل", "منفعل","منفعل". پرسیدم منظورتون چیه؟ گفت:«مثل قبل نیستی، انگار درونت تغییر کرده و متفاوت شدی. دیگه مثل قبل توی بحثا شرکت نمی‌کنی و آدم گوشه‌گیری شدی.» بچه ها گفتن «آره خانوم، انگار وجودش تغییر کرده.» دوستام گفتن:«نه اصلاً، سارن همون آدم قبله ولی امروز مریضه و حالش خوش نیست.» دبیر تأکید کرد :«از اول ساله که متوجه تغییرش شدم، مربوط به الآن نیست.» و من، غمگینم.

شاید اگه دو سال پیش بود، خوشحال بودم که تغییر کردم، ولی گاهی عوض شدن و تبدیل شدن به کسی که می‌خواستی هم لذت بخش‌ نیست.

اصلاً یه روز نشستم پیامای پارسال اینجارو خوندم دیدم چقدر همه‌چیز عوض شده، چقدر من متفاوتم.

~

هرچیزی به اندازه‌ش خوبه؛ زیاد از حد که بشه خودتم از امید و امیدواری خسته می‌شی و یهو همه جا تاریک می‌شه! فرض کن یه نفر توی یه اتاق هزارتا شمع روشن کرده به اسم امید، یه نفرم به اندازه کافی روشن کرده و یه باد از پنجره میاد و همش خاموش می‌شه، اونی که کلی شمع روشن کرده ناراحت تره یا اونی که فقط چندتا شمع روشن کرده؟:) -صحبت با ناشناس٫ بیست‌وهفتم مهرماه.

توی کتاب دینی نوشته بود « از کوزه همان برون تراود که در اوست.»