چند وقت پیش که درمورد ستاره ها میخوندم، نوشته بود که بعضی از ستاره های بزرگ وقتی دارن کم کم برای همیشه خاموش میشن، درخشان ترین حالتشونو نشون میدن و بعد میمیرن. چندروز پیش وقتی زمین شناسی میخوندم درمورد این نوشته بود که دایناسور ها دقیقا تو اواخر آخرین دوره ای که وجود داشتن خیلی متنوع و بزرگ و سنگین بودن. قبلا خوندم که بعضی از درختا درست قبل از اینکه بمیرن بزرگترین شکوفه هارو میدن و بعضی از کوه های آتشفشانی درست قبل از خاموشی، فوران بزرگ و شدیدی دارن. انگار که اوج، پایانه.

-چو در هست حاجت به دیوار نیست-

برمزار مردگان خویش نالیدن چه سود؟ زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید ورنه بر سنگ مزارش آب پاشیدن چه سود ؟ گر نرفتی خانه اش تا زنده بود خانه صاحب عزا خوابیدن چه سود؟

~

و ناگهان حس می‌کنی صورتت خوشگل شده.

درود بر نوامبر، قراره اوج بگیریم.

"شاید تو آینده‌ای که نگرانشیم نباشیم."

در حال تصور سارن توی آینده‌ی رویاییش وقتی داره به این روزاش میخنده:(((💘

فدای همتون.

سارنی با تاخیر😭

بعضی روزاهم بی‌دلیل غمگینی، جوری که معلمت ازت می‌پرسه«امروز چی شدی انگار حالت خوش نیست؟» یا یکی از دوستات چند بار حالتو می‌پرسه و نگرانت میشه، یا حوصله هیچ کاریو نداری و تمام بدنت می‌لرزه، یا حتی به زور چشماتو باز نگه داشتی، دلت می‌خواد توی تختت دراز بکشی و یه خواب عمیق رو تجربه کنی جوری که وقتی بیدار شدی بهت بگن تمام این قضایا خواب بود و تو یه برگه سفید پیش رو داری که می‌تونی هرجوری دلت می‌خواد پرش کنی اما اینطوری نیست. ما اشتباه‌های زیادی رو انجام دادیم که روزای قشنگمونو تباه می‌کنن و نمی‌دونم راه برگشتی هست یا نه؟