شبِ خیلی خوبی بود😭

با کسایی بودم که حداقل هفت سال ازم بزرگتر بودن😭، ولی این جور جمعا معمولاً بیشترم خوش می‌گذره😭

من.به.عنوان.عکاس.رفته.بودم.

‌

یک ثانیه سکوت که برقرار می‌شه، ذهنم شروع می‌کنه به پرسیدن چراهای بی‌انتها، چرا اینطوری شد؟ چرا نشد؟ چرا نموند؟ چرا انجامش ندادم؟ چرا ؟ چرا هیچ‌وقت پشیمون نمی‌شم؟ د آخه عزیز دلم، فقط یک ثانیه بذار به کنفرانس گوش بدم، بذار ببینم طرف مقابل چی میگه، چته هی سوال سوال.

انگار فلسفهٔ دنیا همینه:هرچقدر خسته تر باشی، بیشتر می‌خندی و دنبال خوشی‌ای.

این روزا از دبیرای مختلف، همکلاسیام و خیلیای دیگه می‌پرسم: «بنظرتون در آینده من چه شغلی دارم؟» و جوابای جدید می‌شنوم. پرستار، نویسنده، معلم و... الا چیزی که می‌خوام.

دیگه حتی حوصلهٔ جر و بحث و دفاع از خودم رو ندارم، میگم باشه. بعد یه گوشه می‌شینم و بابت حرفایی که شنیدم گریه می‌کنم.

تازه تضمینی هم نیست که گریه کنم، می‌ریزم توی خودم می‌ذارم برای آخر هفته که وقتم آزاد باشه🙏.

فدای شما 💗

سارنی