فدای شما 💗

سارنی

و آیسانی

به لطف خیال‌پردازی روزامونو می‌گذرونیم، درحال حاضر که تعریفی نداره. (از حق نگذریم لحظه‌های کنار هم بودن توی مدرسه بهترین لحظاتن، ولی این تصورم از تینیجری نبود، خیلی خوش نمی‌گذره)

اگر بگم «این اتفاق خالی از لطف نبوده» یا «حتماً خدا چیز بهتری برات کنار گذاشته»، مطمئناً با خودت می‌گی این عجب آدمیه، پس بیا باهم نسبت به دنیا و ادماش زار بزنیم.

از این خانومی خوشگل مهربونا که خیلی مشاوره های خفنی میدن و خیلیم خوش استایلن تازه صداشونم قشنگه

به چی و کی اهمیت بدیم که سزاوارش باشه؟

تا میام وارد جمع شم و یکم حرف بزنم باز یادم میاد که سر چه چیزای مسخره‌ای سرزنش شدم، برمی‌گردم توی غارم و تنهایی رو به همه چیز ترجیح میدم.

کی می‌خواد پنج ساعت دیگه بره مدرسه آخه.

مگر شما در شب‌ها می‌خوابید؟ شب، هنگامِ نشخوار فکری و تأمل دربارهٔ جزئی ترین چیزهاست. عجب.

دشواری نداریم که، برو. به قول قیصر امین پور:«حتی اگر نباشی، می‌آفرینمت.»

همیشه داستان درباره چهارشنبه هاست، چهارشنبه رفتم بیرون، کتاب خوندم، مدرسه زودتر تعطیل شد، سریال دیدم، قدم زدم و وقت داشتم که خودم رو دوست داشته باشم. و حتی با راحتی و بدون عذاب وجدان درس نخوندم چون دو روز دیگه هم تعطیلم.