یه بار به مامانم گفتم« چیه این پاییز؟همش غم همش افسردگی اصلاً نمی‌فهمم.» مامان گفت« به خاطر اینه که از صبح تا شب توی خونه‌ای و فکر می‌کنی دنیا همون دو صفحه کتاب و اکسپلور اینستاته.» حق داشت، امروز فهمیدم هیچی به اندازهٔ "نورِ نارنجی هنگام غروب، صدای پرنده‌ها، ابرای خوش رنگ و سرگردون، برگای زرد و نارنجی، اتاقای سرد خونهٔ بابابزرگ، پشت بومی که روش میشه غروبو دید" منو به وجد نمیاره.

چه عکسایییییییییی

واو هنرمندمونو💘

چقدر این عکست زیبا بود :)

بیست‌وسوم آبان💗. در آن غروبِ جدایی‌مان به شهادت ستارگان شبانگاهی ما باز هم آواز می‌خواندیم؛ اما، دیگر به تنهایی. ~اورهان ولی|ترجمه‌‌ی شهرام شیدایی.

یه وقت یادت نره زندگی!

زندگی من رو یادش رفته.

قشنگ‌ترین چیزی که تو کل زندگیم دیدم:::))))))