ما زندهایم، فقط زندهایم.
ولی برای نفس کشیدنمون هم هراس داریم، برای غذا خوردنمونم استرس که نکنه مسموم شیم؟ برای لباس پوشیدنمون هم اضطراب و استرس که نکنه مردم خوششون نیاد؟ برای رفتارامونم که نکنه یکی بگه این دختره چقدر خرابه؟ نمیدونم. ما برای حقهای طبیعی و عادی خودمون هم استرس داریم.
وقتی یه نفر در حالت عادی خیلی رندوم پیام میده و حالم رو میپرسه حس خوبی میگیرم، ولی وقتی یه نفر بهم پیام میده و از غماش میگه خیلی بیشتر حس خوبی میگیرم، چون حس میکنم مفیدم، با خودم میگم سارن دمت گرم، میتونه بهت اعتماد کنه و پیشت ناراحتیاشو بروز بده.
(نه که از ناراحتیِ دوستم خوشحال باشما، نه کلا بحث چیز دیگهست~)