من هنوز خواستم تقویم ۴۰۴ رو بخرم، گفتن دو ماه مونده به ۴۰۵. Error 404.

هنوز ندیدمش🙏

دیروز داشتیم حرف می‌زدیم گفتم: "خودخواهی دو تا حالت داره، یکی خودخواهی‌ِ افراطی و یکی اونی که نیازه همه داشته باشنش. خودخواهی تا یه جاهایی به نفعته، چون باعث می‌شه ازت سوءاستفاده نکنن، یا خودتو یادت نره. دوست داشتنِ خودت رو با خودخواهی اشتباه نگیر."

بارها تعلل کردم برای قطع ارتباطم با بعضی آدما، که شاید یه ذره تلاش کنن برای این دوستیِ ناچیز. ولی فهمیدم باید بری، آدمی که نقطه ضعفت رو می‌دونه و بازهم انجامش میده، داره تورو به رفتن وادار می‌کنه، فقط برو.

"اگه جلوی جمع سرت داد زد باید جلوی جمع هم ازت معذرت خواهی کنه."

اونقدر اون کلمه رو تکرار کردم که معناشو از دست داد، با خودم گفتم این چیه؟ اصلاً این همونیه که قبلاً می‌خوندمش؟ *من در مورد کلمه حرف نمی‌زنم.

رفتن همیشه از خشم نمیاد؛ خیلی وقت‌ها از خستگی میاد. از اینکه هی خودتو توضیح بدی، هی ببخشی، هی منتظر بمونی.

هرچیزی که برام عمیق شد، از دست رفت. برای همینه که دیگه نمی‌خوام جوگیر بشم، می‌خوام یکمی دور باشم و درگیر عمقِ ماجرا نشم، وگرنه غرقش می‌شم، از دست می‌رم.

هروقت خسته شدی به خودت یادآوری کن که تو این کار رو برای رضایت ِخاطر خانواده، دوستات یا عوامل مدرسه انجام نمی‌دی. تو این کار رو به خاطر خودت انجام می‌دی. انجامش میدی که در آینده سرت بالا باشه و زیر دست کسی نباشی. تو این کار رو انجام میدی که آینده آسوده باشی. تو این کار رو به هزاران هزار دلیل انجام میدی. با این حال تو فقط بخاطر حس رضایت خودت انجامش میدی. انجامش بده. نذار به خاطر انجام ندادنش پشیمون شی.