‌

‌

-

من زخم ترا به هیچ‌ مرهم ندهم یک موی ترا به هردو عالم ندهم.

نسبت به تمام مسائل دنیا می‌فرمایم عیش.

من در حال رفتن به آزمون های گاج درحالی که نمی‌دونم بودجه بندی از کدوم درسا هست:

و در آخر، فرار می‌کنم به جایی همیشه سبز و گلگون. جایی که خورشید پوست را می‌بوسد و نسیم ملایم، گیسوانم را روانه‌ی آسمان می‌کند. جایی که تا دور دست ها سبز است و خبری از انسان‌ها نیست. جایی که صدای غاز های سفید در مرداب گوش آسمان را کر می‌کند و جریان آب دل هارا باز. مکانی که خبری از صدای ماشین‌ها نیست و ساختمان‌های آسمان خراش چیزی جز رویا نیستند. جایی که توت و تمشک در جنگلهایش فراوان باشد و شبها آسمانش ستاره باران. جایی که غروب هایش صورتی باشند و کوه هایش استوار و بلند. "تمام چیزی که از دنیا می‌خواهم همین است، من در کالبد یک نوجوان در دهکده". #نوشته‌من

از اول مهر انگار زندگیم خاکستری بود، شبها دیر می‌خوابیدم، صبح‌ها با نوازش های ضربه‌گونهٔ مامان راهی مدرسه می‌شدم و توی راه چشم‌هام رو می‌بستم و فکر می‌کردم که "کاش 9 ماه یه نفر جام درس می‌خوند." وقتی هم که می‌رسیدم خونه می‌افتادم به جون گوشی و استرس هم می‌افتاد به جون من. اینطوری بود که من از درس لذت نبردم، خوندم ولی یاد نگرفتم. دنبال انگیزه بودم و فکر می کردم انگیزه از studytok یا study vlog سرچشمه می‌گیره و این باعث شد هی دور خودم بگردم، نرسم، دوباره بگردم. اما یه روزی رها کردم، نه دنبال انگیزه بودم نه حتی درس خوندنِ خیلی خوب. می‌نشستم می‌خوندم و می‌خوندم تا یه روز "دلیل" و "انگیزه‌"ش خودش پیدا شد. انگار دنبال هرچیزی بگردی پیداش نمی‌کنی و تازه وقتی دیگه برات مهم نیست، یهو می‌شی همونی که خواستی، یهو می‌شی همونی که فکرشم نمی‌کردی. شاید رها کردن استاندارد‌های دنیوی باعث میشه خودت رو پیدا کنی. #نوشته‌من

‌